Monday, December 26, 2011

Tugon sa Kasamang... (Mao)

Tugon sa Kasamang Tagasalin
ni Mao Zedong, salin ni Acuña

Dito sa munting daigdig,
Sumibad laban sa dingding ang ilang niknik,
Walang tigil na humuhuni,
Minsa'y humihiyaw,
Minsa'y humahalinghing.
Nagpapasan ng yabang bilang dakilang bansa ang mga langgam sa puno ng balang,
At binabalak ibagsak ng mga kulisap ang dambuhalang punongkahoy.
Sinasaboy ng amihang mula kanluran ang mga dahon sa Kamaynilaan,
At humahaginit at sumasalimbay ang mga palaso.
Marami pang tagumpay ang nagsusumamong makamit,
At parating dapat aksyunan agad;
Umiikot ang mundo,
Lumilipas ang panahon.
Lubhang matagal ang sampunlibong taon,
Sunggaban ang araw! Sunggaban ang oras!
Bumabangon ang Apat na Dagat, sumisilakbo ang mga ulap at tubig,
Yumayanig ang Limang Lupalop, umaangil ang hangin at kulog.
Hindi mapipigil ang ating hukbo,
Palayasin ang mga salot!

[Nandito ang naunang tatlong salin na may intro.] Di ko alam kung sino si Kuo Mo-jo. Interpreter daw sabi ng Google. Anyway, Ito ang orihinal na teksto mula sa facebook post ng UP KILOS NA--mula pala [dito] ang tula.:

REPLY TO COMRADE KUO MO-JO

--to the tune of Man Chiang Hung

January 9, 1963

On this tiny globe
A few flies dash themselves against the wall,
Humming without cease,
Sometimes shrilling,
Sometimes moaning.
Ants on the locust tree assume a great-nation swagger
And mayflies lightly plot to topple the giant tree.
The west wind scatters leaves over Changan,
And the arrows are flying, twanging.
So many deeds cry out to be done,
And always urgently;
The world rolls on,
Time presses.
Ten thousand years are too long,
Seize the day, seize the hour!
The Four Seas are rising, clouds and waters raging,
The Five Continents are rocking, wind and thunder roaring.
Our force is irresistible,
Away with all pests!

Tatlong Salin ng Mao Zedong

Kaarawan ni Chairman Mao kaya dapat may intro intro shit. Hindi ko alam kung sa tinagal-tagal ng pakikibaka ng mamamayan e may nauna nang nagsalin. Pero, wala pa kasi akong naiispatan. Anyway, ang napansin ko sa mga tula, partikular ito sa Tsina. Alay talaga marahil sa mamamayan ng Tsina. Tinangka ko munang pumili ng wala gaanong references sa mga lider o landmark ng Tsina para dumali ang buhay tas tinangka kong humanap ng kaunting kasagutan tungkol sa mga ginagayong espesipikong mga pangngalan, tas nagpasya akong gawing masaklaw yung ilang salin. Halimbawa, ang "Ang Pagdiriwang" ay medyo malayo na sa "The Double Ninth," dahil partikular ito sa Tsina at hindi ko mahanap ang katumbas nito sa lipunang Pilipino. Iniwasan ko ring gamitin ang 'niyebe' para sa 'snow' dahil ..ampanget. Tama nang daldal, eto na, kayo na bahala. Salamat sa pagbisita.

AT bago pala ang lahat, ito ang salin ko ng paboritong quote mula kay Lolo Mao: "Hindi pawang food trip sa gabi ang rebolusyon."

Ang Pagdiriwang
ni Mao Zedong [text], salin ni Acuña

Mabilis tumatanda ang tao, hindi ang Kalikasan:
Taun-taon bumabalik ang isang Pagdiriwang.
Sa Pagdiriwang na ito,
Mas mabango ang namumulaklak na amarilyo sa larangan ng digma.

Kada taon marahas ang ihip ng habagat ng taglagas,
Di tulad ng luwalhati ng tagsibol,
Ngunit nakahihigit sa luwalhati ng tagsibol,
Tunghayan ang walang wakas na saklaw ng maputing langit at dagat.

Tore ng Amarilyong Tagak
ni Mao Zedong [text], salin ni Acuña

Lubos, lubos dumaloy ang siyam na batis sa lahat ng dako ng lupain,
Lihim, lihim na lumulusot ang linya mula timog hanggang hilaga.
Lumabo sa makapal na usok ng mahamog na ambon
Kinandado ng Pawikan at Ulupong ang dakilang ilog.

Lumisan na ang amarilyong tagak, sinong nakakaalam kung saan pumaroon?
Tanging ang toreng ito ang nananatili upang multuhin ang mga panauhin.
Sinusumpa ko ang aking alak sa bumubulwak na ragasa,
Namimintog ang agos ng aking puso kasabay ng mga alon.

Mga Ulap ng Taglamig
ni Mao Zedong [text], salin ni Acuña

Mga ulap ng taglamig na pinabigat ng yelo, mulmol ng bulak na lumulutang,
Walang, kundi kakaunting, bulaklak na hindi pa nalalagas.
Umiihip ang along malamig palagos sa matarik na himpapawid,
Subalit mas nagiging marubdob ang hininga ng lupa.
Tanging mga bayani ang makasusupil sa mga tigre at musang
At hindi masisindak ng mababangis na oso ang magiting.
Binabati ng pamumulaklak ang umaalimpuyong yelo;
Naninigas at nasasawi ang mga munting mahihiwagang tutubi.

Sunday, December 25, 2011

Dalawang Salin ng Mayakovsky

Burador, as usual.

Pakikitungo sa Isang Binibini
ni Vladimir Mayakovsky, salin ni Tilde Acuña

Ang gabing iyon ang magpapasya
kung siya ba at ako
ay magiging magkasintahan.
Sa ilalim ng tabing
ng kadiliman
walang makatutunghay, matutunghayan mo.
Yumukod ako sa kanya, iyon ang totoo,
at iyon ang ginawa ko,
iyon ang totoo, sumpa man,
sinambit kong
tulad ng butihing magulang:
"Ang Pagnanasa ay bangin –
kaya maari bang makiusap
na lumayas ka?
Lumayas ka,
kung maari!"



Sa Madla at Lahat
ni Vladimir Mayakovsky, salin ni Tilde Acuña

Hindi.
Hindi maaari.
Hindi!
Ikaw rin, mahal?
Bakit? Para saan?
Sinta, ganito -
bumalik ako,
bitbit ko ang mga bulaklak,
ngunit, ngunit... hindi ako kailanman
nang-umit ng kutsarang pilak sa iyong tokador!

Abuhin ang mukha nang
ako'y pabulusok na sumuray-suray sa limang hagdan-hagdang palapag.
Umalimpuyo palibot sa akin ang lansangan. Mga bulyaw. Mga busina.
Umirit ang goma.
Sumisilakbo.
Nadali ng kamandag ng bugso ang aking pisngi.
Hayok na kinasta ng mga trompa ang isa't isa.

Sa kahibangan ng kapital,
tinaaas ko ang aking mukha,
singlupit ng mga mukha ng mga antigong rebulto.
Pinunit ng pighati,
nakapatong sa iyong katawang tila nakahimlay sa huling
mga sandali, ang mga araw nitong
nagpatigil sa tibok ng aking puso.

Hindi mo binahiran ang mga kamay mo ng marahas na pagpatay.
Sa halip,
maligalig mong sinabing:
"Siya ay nasa papag.
May prutas at alak
Sa palad ng biyas."

Mahal!
Umiiral ka lamang sa naaantig kong isip.
Tama na!
Tigilan na ang nakakalokong katatawanan
at bigyan mong pansin:
Pinupunit ko
ang aking munting baluti,
ako,
ang pinakadakilang Don Quixote.

Naalala mo?
Nang pasanin ang krus,
huminto si Kristo sa ilang saglit,
pagal.
Habang pinagmamasdan siya, ang madla
ay nambulyaw, nanlibak:
"Bilis-bilisan mo, tanga!"

Tama!
Maging tampalasan.
Duraan mo siyang nagsusumamo para sa pahinga
sa araw ng kanyang mga araw,
salakayin siya at isumpa.
Sa sandatahan ng mga panatiko, yaong mga pinarusahang gumawa ng mabuti,
ang tao ay hindi nagpapamalas ng awa.

Sobra na!

Nangangako ako sa pagano kong kapangyarihan -
bigyan mo ako'ng babae,
dalaga,
maganda sa paningin,
at hindi ko sasayangin ang nadarama sa kanya.
Siya'y aking lalapastangainin
at puso niya'y sisibatin ng pambubuska
nang nagpapaunlak.

Mata para sa mata!

Sanlibong ulit sa pag-ani ng paghihiganti ng mga tanim
na hindi titigil!
Patigalgalin sa takot, patulugin sa suntok,
umalulong sa bawat tainga:
"Isang salarin ang daigdig, pakinggan,
ang kanyang bumbunang bahagyang nilabaha ng araw!"

Mata para sa mata!

Lulundag ka mula sa papag bago maghatinggabi.
"Moo," ang angil ko.
Sa aking leeg,
isang kirot na sinaklayan ng lupit,
buhawi ng mga niknik
na nagbabadya.
Ako ay puting tamaraw na bumabangon mula sa lupa.

Ako ay magiging pilandok,
mga sanga-sanga kong sungay na sumalabit sa mga alambre,
mga mata kong pula sa dugo.
Sa ibabaw ng daigdig,
isang halimaw na naghihintay,
walang pagod akong titindig.

Hind makakatakas ang tao,
salaula at mapagkumbaba,
bumubulong ng panalangin,
nakahimlay sa malamig na batuhan.
Ang gagawin ko lang ay magpinta
sa tarangkahan ng mga palasyo,
sa ibabaw ng sa Diyos
ang mukha ni Razin.

Maging tigang, mga ilog, pigilan n'yo siya sa pagpawi
ng kanyang uhaw! Alipustahin n'yo siya,
Huwag sayangin ang iyong mga silahis, araw! Galit kang tumitig!
Hayaan mong isilang ang libu-libo kong alagad
sa mga kinamumunghiang trumpeta sa mga kwadrado!
At kung sa wakas may dumating,
nang tumatapak sa rurok ng mga panahon,
nanginginig,
ang huli nilang mga araw,
sa mga itim na budhi ng mga anarkista at mga berdugo
ako, isang pangitaing duguan, ay magniningas.

Nagbubukangliwayway na,
ang bunganga ng langit ay bumubuka nang bumubuka,
iniinom nito ang gabi
unti-unting sinisipsip, uhaw na uhaw.
Nagpapakawala ng liwanag ang mga bintana.
Sa mga salamin nito tumitigis ang init.
Ang araw, malapot, lumulusong sa siyudad na natutulog.

O kapitapitagang paghihiganti!
Muli mo akong gabayan
sa ibabaw ng kawalan ng alikabok
at sa pag-akyat sa hagdan ng mga makata kong kataga.
Itong aking puso,
puno hanggang sa bibig,
sa pangungumpisal,
ako'y nag-uumapaw.

Mga mamamayan ng kinabukasan!
Sino kayo?
Kailangan kong malaman. Pakiusap!
Naririto ako,
puno ng lapnos at hilab,
tinupok ng hapdi,
Sa iyo aking dakilang kaluluwa aking ipamamana
ang bukirin.

Friday, December 23, 2011

Dalawang Salin ng Borges

Kasaysayan ng Kadiliman
ni Borges [text], salin ni Acuña

Sa pagsasalin ng mga lahi,
nilikha ng tao ang kadiliman.
Sa simula, siya ang katarata;
tinik na kumakahig sa mga paa,
pangamba sa mga aswang.
Hindi natin mababatid kung sinong nagpanday ng kataga
para sa puwang ng aninong
humahawi sa dalawang takipsilim;
hindi natin malalaman kung kailan nito kakatawanin
ang mga gabing maningning.
May ibang lumikha ng mga alamat.
Bininyagan siyang ina ng mga Kapalarang hindi natitinag
na siyang nagtatakda ng ating tadhana,
sinakripisyo nila ang mga kambing sa kanya, at ang tandang
na pinagyayabang ang sarili niyang pagpanaw.
Inilaan sa kanya ng Kaharian ang labindalawang santuaryo,
sa Pilosopo, ang mga salitang walang hanggan.
Hinubog siya mula sa mga sinaunang taludturan
at sa ligalig ng mga matatandang panukat.
Nakita sa kanya ng Akademiko ang lupang tinubuan
ng kanyang kaluluwang sugatan.
Inakala nating hindi siya mapapagal
tulad ng alak na matagal nang nakaimbak
at hindi siya matutunghayan nang wala ang bertigo
at pinatawan siya ng panahon ng kawalang-kamatayan.

At ang kaisipang hindi siya iiral
maliban doon sa mga babasaging aparato, ang mga mata.


Panghihinayang sa Anumang Pagkamatay
ni Borges [text], salin ni Acuña

Malaya sa alaala at sa pag-asa,
walang hanggan, walang hugis, parating na kinabukasan,
ang bangkay ay hindi isang bangkay: siya ang kamatayan.
Tulad ng Bathala ng mga mahiwaga,
kung Kanino dapat itanggi ang anumang maaring isiwalat,
siyang walang buhay, dayuhan saan mang dako,
ay pagkagunaw lamang at kawalan ng daigdig.
Sasagarin natin ang pandarambong sa kanya,
iiwan natin siyang hungkag sa tingkad o pantig:
Dito, sa patyong hindi na niya nakikita,
doon, sa bangketa kung saan umaasa ang kanyang pag-asa.
Kahit ang ating binabalak,
maaring binabalak niya rin;

Pinaghatian na nating parang mga kawatan
ang mga kinulimbat ng karimlan at ng liwanag.

Wednesday, December 21, 2011

Kamatayan Lamang (Neruda)

Kamatayan Lamang
ni Neruda, salin ni Acuña

May mga libingang inulila,
mga nitsong tigib sa mga tahimik na tadyang,
mga pusong sumusuot sa isang hukay,
isang napakadilim na hukay:
tulad ng pagkagunaw tayong nangangamatay sa kaibuturang
para bang nilulunod sa ubod ng damdamin
o paloob na gumuguho mula balat hanggang budhi.

May mga labi, mga bangkay,
mamamasamasang lapida ang mga paa,
may kamatayan sa mga kalansay,
tulad ng dalisay na tunog,
ang kahol na hiwalay sa kanyang aso,
nagmula sa mga kampana, sa mga puntod
na namamaga sa kahalumigmigang itong tila hikbi kundi anggi.

Natatanaw ko, sa mga panahon ng pag-iisa,
ang mga naglalayag na kabaong
na naglalakbay katuwang ang maputlang patay, mga babaeng nakatirintas,
mga panaderong singputi ng mga anghel,
mga maalalahaning binibining kinasal sa mga notaryo,
mga ataol na lumulutang sa nakatindig na ilog ng mga patay,
ilog na kasindilim ng alak na bumabalik sa bukal
kasama ang mga layag nilang namimintog sa tunog ng kamatayan,
hitik sa tahimik na pambubuliglig ng kamatayan.

Nahuhumaling ang kamatayan sa tunog
tulad ng panyapak na walang sasapinang paa,
ng traheng walang bibihisang katawan,
nauuwi sa katok na walang singsing, walang bato, walang daliri,
nauuwi sa sigaw na walang bibig, walang dila, walang lalamunan.
Bagamat may tunog ang mga hakbang nito
at may alingawngaw ang saplot nito, ay binuwal pa ring parang punongkahoy.

Hindi ko alam, wala akong muwang, hindi ko gaanong natatanaw
ngunit para sa akin ang awit nito ay may kulay ng winisikang gumamela,
mga gumamelang panatag na sa lupa,
dahil luntian ang mukha ng kamatayan,
at luntian ang titig ng kamatayan
kung saan may halumigmig na ikinintal ang dahon ng gumamela
at ng agawbuhay nitong pusyaw ng kunsumidong taglamig.

Ngunit lumilibot din ang kamatayan sa sanlibutan, lulan ng tambong
humihimod sa lupa sa tangkang magkakalkal ng mga namayapa -
nasa tambo ang kamatayan,
wika ng kamatayan ang siyang humahagilap ng patay,
ang karayom ng kamatayang ang sinulid ang hinahanap.

Nakahimlay sa ating mga papag ang kamatayan:
sa kumportableng kobrekama, sa itim na mga banig,
namumuhay nang nakahilata at papaspas bigla,
pumapaspas sa hindi mawaring huning lumalaganap sa mga kumot
at may mga silid-tulugang pumapalaot sa daungan
kung saan nag-aabang ang kamatayang nakabihis-heneral.

***ito ang orihinal na teksto***

Death Alone by Pablo Neruda

There are lone cemeteries,
tombs full of soundless bones,
the heart threading a tunnel,
a dark, dark tunnel :
like a wreck we die to the very core,
as if drowning at the heart
or collapsing inwards from skin to soul.

There are corpses,
clammy slabs for feet,
there is death in the bones,
like a pure sound,
a bark without its dog,
out of certain bells, certain tombs
swelling in this humidity like lament or rain.

I see, when alone at times,
coffins under sail
setting out with the pale dead, women in their dead braids,
bakers as white as angels,
thoughtful girls married to notaries,
coffins ascending the vertical river of the dead,
the wine-dark river to its source,
with their sails swollen with the sound of death,
filled with the silent noise of death.

Death is drawn to sound
like a slipper without a foot, a suit without its wearer,
comes to knock with a ring, stoneless and fingerless,
comes to shout without a mouth, a tongue, without a throat.
Nevertheless its footsteps sound
and its clothes echo, hushed like a tree.

I do not know, I am ignorant, I hardly see
but it seems to me that its song has the colour of wet violets,
violets well used to the earth,
since the face of death is green,
and the gaze of death green
with the etched moisture of a violet's leaf
and its grave colour of exasperated winter.

But death goes about the earth also, riding a broom
lapping the ground in search of the dead -
death is in the broom,
it is the tongue of death looking for the dead,
the needle of death looking for the thread.

Death lies in our beds:
in the lazy mattresses, the black blankets,
lives a full stretch and then suddenly blows,
blows sound unknown filling out the sheets
and there are beds sailing into a harbour
where death is waiting, dressed as an admiral.

Tuesday, December 20, 2011

Hindi Iyon ang ... (Brecht)

(Ituring din itong burador. Hayun.)

Hindi Iyon ang Ginagayon
ni Brecht, salin ni Acuña

Nang manawagan ang Akademya ng Sining para sa kalayaan
sa malikhaing pamamahayag mula sa mga burukratang makitid ang utak
May hagulgol at hiyawan sa mga karatig-pook
Ngunit umaatungal ang pangingibabaw ng
Nakatutulilig na dagundong ng palakpakang
Umuugong mula sa hangganan ng kabilang ibayo.
Kalayaan! hiyaw nito. Kalayaan para sa mga manggagawang pangkultura!
Kalayaang lubos! Kalayaan para sa lahat!
Kalayaan para sa mga mapagsamantala! Kalayaan para sa mga basagulero!
Kalayaan para sa mga kartel ng langis! Kalayaan para sa mga heneral ni Hitler!
Mahinhin, mga mahal na kaibigan...
Kasunod ng halik ni Hudas para sa mga kapwa alagad ng sining
ang mabalasik na halik ni Hudas sa mga manggagawa.
Nakangising pupuslit
Ang arsonistang may bitbit na botelya ng gasolina
Sa Akademya ng Sining.
Pero hindi upang yumakap sa kanya, kundi para lamang
Basagin ang botelya mula sa gusgusin niyang kamay, hanggang sa puntong
Kami pa ang humingi ng kaunting palugit.
Kahit ang pinakamakitid na isip
Kung saan kinakanlong ang kapayapaan
Ay mas katanggap-tanggap pa sa sining kaysa sinumang sumisinta sa sining

Na siyang sumisinta rin sa sining ng himagsikan.

***ito ang orihinal na teksto***

Not What Was Meant [source]
by Bertolt Brecht

When the Academy of Arts demanded freedom
Of artistic expression from narrow-minded bureaucrats
There was a howl and a clamour in its immediate vicinity
But roaring above everything
Came a deafening thunder of applause
From beyond the Sector boundary.
Freedom! it roared. Freedom for the artists!
Freedom all round! Freedom for all!
Freedom for the exploiters! Freedom for the warmongers!
Freedom for the Ruhr cartels! Freedom for Hitler's generals!
Softly, my dear fellows...
The Judas kiss for the artists follows
Hard on the Judas kiss for the workers.
The arsonist with his bottle of petrol
Sneaks up grinning to
The Academy of Arts.
But it was not to embrace him, just
To knock the bottle out of his dirty hand that
We asked for elbow room.
Even the narrowest minds
In which peace is harboured
Are more welcome to the arts than the art lover

Who is also a lover of the art of war.

Kinahinatnan (Salin - Plath)

[Pasensya na, ituring itong burador.]

Aftermath
by Sylvia Plath

Compelled by calamity's magnet
They loiter and stare as if the house
Burnt-out were theirs, or as if they thought
Some scandal might any minute ooze
From a smoke-choked closet into light;
No deaths, no prodigious injuries
Glut these hunters after an old meat,
Blood-spoor of the austere tragedies.

Mother Medea in a green smock
Moves humbly as any housewife through
Her ruined apartments, taking stock
Of charred shoes, the sodden upholstery:
Cheated of the pyre and the rack,
The crowd sucks her last tear and turns away.

Kinahinatnan
ni Plath, salin ni Acuña

Nang itulak ng batubalani ng sakuna
Sila'y gumala at nandilat na para bang ang kubong
Tinupok ay kanila, o para bang nagninilay na
Baka may ilang alingasngas na tumagas
Mula sa kasilyas na nasulasok sa usok ng liwanag;
Walang pagkamatay, walang matinding latay
Ang bumundat sa mga nangangaso ng sinaunang laman,
Duguang bakas ng mabagsik na pinsala.

Ang inang Medeang luntiang tapis ang saplot
Tulad ng sinumang maybahay, mabini siyang kumikilos palagos
Sa kanyang mga nasalantang silid, tinitipon
Ang mga nag-uling na panyapak, ang tapeteng tigmak:
Habang ginagago sa panggatong ng patay at sa estante,
Sinisipsip ng madla ang nalalabi niyang luha at lumilisan.

Monday, December 19, 2011

Nang Humupa ... (Rimbaud)

Nang Humupa ang Baha
salin ni Acuña ng salin ni [hindi ko alam] ng tula ni Rimbaud

Matapos tumining ang ideya ng Delubyo,
Huminto ang kuneho sa mga kampanilyang umaalimbay,
at sumambit ng panalangin sa bahaghari,
gamit ang sapot ng gagamba.

Ay! mga mamahaling hiyas na nagsimulang magtago, —
at mga bulaklak na nauna nang luminga-linga.
Sa pangunahing kalsadang nanggigitata, itinirik ang mga kubol,
at tumulak ang mga lantsang pumalaot sa dagat,
matayog na magkakapatong na parang lumang imprenta.

Umagos ang dugo sa lungga ng Pirata, —
tagos sa mga katayan ng karne, sa mga perya,
kung saan mga bintana'y binanlian ng marka ng Maykapal.
Umagos ang dugo at gata. Nilikha ng mga pilandok.

Nanabako ang mga kopita sa munting mga rehas.
Sa palasyong kristal, patuloy na pumapatak-patak,
tumunghay ang mga nagluluksang musmos
sa nakamamanghang mga larawan.

Kumalabog ang pinto at sa liwasan ng baryo
kumakaway ang isang binatilyo,
dinalumat ng mga pulad ng panahon
at mga tandang sa tuktok ng mga simboryo sa lahat ng dako,
sa ambong sumasambulat.

Nagkabit si Ginang *** ng kulintang sa Bundok Apo.
Pinagdiwang ang misa at unang komunyon
sa daan-libong dambana ng simbahan.
Lumarga ang karaban. At tinatag ang Otel Maringal
sa salimuot ng yelo at ng iniinugang karimlan.

Narinig ng buwan ang alulong ng mga ulul na asong
bumabagtas sa disyerto ng bayabas,
pati ang awiting nakasuot ng kawayang panyapak doon sa taniman.
At, sa kulay ubeng kagubatang umuusbong,
inulat ng lingkod ng Nimpa ang pagsapit ng tagsibol.

Ragasa, lawa,— bula, tinangay sa tulay at sa kakahuyan;—
itim na mga ataol at mga piraso, kulog at kidlat, bangon at balumbon;—
muling ibinangon at inilunsad ng tubig at siphayo ang Pagkagunaw.
Dahil simula nang sila'y magpakasasa—
ay! mga inililibing na mamahaling hiyas at nakabukadkad na mga bulaklak!—
hindi matitiis! at ang Reyna, ang Bruha na nagsisindi ng kanyang alab
sa palayok ay hindi magbabahagi ng kanyang nalalaman,
at ng mga hindi natin mababatid.

***ito ang orihinal na teksto***

After The Flood by Arthur Rimbaud

As soon as the idea of the Deluge had subsided,
A hare stopped in the clover and swaying flowerbells,
and said a prayer to the rainbow,
through the spider's web.

Oh! the precious stones that began to hide,--
and the flowers that already looked around.
In the dirty main street, stalls were set up
and boats were hauled toward the sea,
high tiered as in old prints.

Blood flowed at Blue Beard's,--
through slaughterhouses, in circuses,
where the windows were blanched by God's seal.
Blood and milk flowed. Beavers built.

'Mazagrans' smoked in the little bars.
In the big glass house, still dripping,
children in mourning looked
at the marvelous pictures.

A door banged; and in the village square
the little boy waved his arms,
understood by weather vanes
and cocks on steeples everywhere,
in the bursting shower.

Madame *** installed a piano in the Alps.
Mass and first communions were celebrated
at the hundred thousand altars of the cathedral.
Caravans set out. And Hotel Splendid was built
in the chaos of ice and of the polar night.

Ever after the moon heard jackals howling
across the deserts of thyme,
and eclogues in wooden shoes growling in the orchard.
Then in the violet and budding forest,
Eucharis told me it was spring.

Gush, pond,-- Foam, roll on the bridge and over the woods;--
black palls and organs, lightening and thunder, rise and roll;--
waters and sorrows rise and launch the Floods again.
For since they have been dissipated--
oh! the precious stones being buried and the opened flowers!--
it's unbearable! and the Queen, the Witch who lights her fire
in the earthen pot will never tell us what she knows,
and what we do not know.

Eksena Sa Kalye [i]

Nagkukumahog ako parati sa pagbabyahe dahil puno't dulo ang pagitan ng opisina at ng kuta, kaya't parating nagmamadali at manipis ang tsansang walang makaligtaan, kung hindi man maiwala, at mataas ang tsansang sira ang araw bago pa man magsimula ang pag-iral sa opisina tulad nitong eksenang huli sa philcoa, kung saan wala akong barya kaya isandaan ang ibinayad ko sa dispatser na nag-aabang at nagtatawag ng mga kapwa nagmamadaling pasahero sa dyipning mainit ang ulo at nagmamadali tulad ng pagtaas ng presyo ng gasolinang dahilan kung bakit kailangan nilang makakuha nang kikitain o pamboundary man lamang, kung bakit nila kailangang magmadali, sadya man o hindi, upang, sadya man o hindi, kulang ang isukli sa aking isandaang pisong ibinayad ko nang nagmamadali at dahil sila rin ay nagmamadali, humarurot na ang dyipni bago ko pa malamang kulang ang sukli at nang irehistro ko sa tsuper na kulang ito, agad itong buong galit na naglabas ng sama ng loob na sana raw ay binilang ko noong nandoon pa sa terminal dahil may kinakaltas daw, krudo pa, sana, dapat, ganito ganyan, at etsetera etseterang hindi ko maintindihan, kanina pa raw ako nakaupo (na hindi naman dahil ako ang huling pasaherong sumakay kaya hindi ko rin agad nabilang ang sukli), marami daw siyang inaabono, at lahat ng siphayo niya sa buhay ay binulalas na niya sa simpleng paghingi ko ng beinte pesos na kulang na sukli na tatangkain kong kunin mamaya sa terminal tulad ng pasigaw na mungkahi ng nakakabadtrip na tsuper na kapwa badtrip rin, badtrip rin marahil sa krisis, sambit ko sa sarili upang kumalma hanggang lalong kumalma dahil pagdating ko sa opisina, natagpuan ko ang nobelang inakala (at tinanggap ko nang) nawala habang nagbibyahe pauwi noong Biyernes.

Sunday, December 18, 2011

Kahihiyan (Salin - Rimbaud)

Kahihiyan
salin ni Acuña ng salin ni Oliver Bernard ng tula ni Rimbaud

Habang hindi pa pinipigtal
ng punyal yaong utak,
Iyang kulay bulak, berde at matabang tipak
na kailanma'y hindi sariwa ang singaw,

Ay! Kailangan niyang pigtalin ang kanyang
ilong, kanyang mga labi, kanyang mga tainga,
Kanyang tiyan! At talikdan

Pero hindi, tunay nga, naniniwala akong habang
ang talim sa kanyang ulo,
at ang bato sa kanyang tagiliran,
at ang alab sa kanyang dibdib

ay hindi pa pinaiiral, ang nangangawit
na yagit, ang hayop na nakababagot,
ay hindi dapat kailanman tumigil sa isang iglap
Na manlinlang at magtaksil

At tulad ng mga kuting sa kabundukan;
Upang gawing maalingasaw ang lahat ng pook!
Ngunit, gayunpaman, sa kanyang kamatayan,
D'yos ko po! Nawa'y may sumungaw na mga panalangin!

***ito ang orihinal na teksto***

Shame by Arthur Rimbaud

So long as the blade has not
Cut off that brain,
That white, green and fatty parcel,
Whose steam is never fresh,

(Ah! He, should cut off his
Nose, his lips, his ears,
His belly! And abandon

But no, truly,I believe that so long as
The blade to his head,
And the stone to his side,
And the flame to his guts

Have not done execution, the tiresome
Child, the so stupid animal,
Must never for an instant cease
To cheat and betray

And like a Rocky Mountain cat;
To make all places stink!
But still when he dies, O my God!
May there rise up some prayer!

Some other streets within the City as of 11.11.11.11.11

bi cycle : [i] [ii] [iii] buwan ng wika prompts : [001] [002] [003] [004] [005] [006] [007] [008] [009] [010] [011] [012] [013] [014] [015] [016] [017] [018] [019] [020] [021] [022] [023] [024] [025] [026] [027] [028] [x] [029] [030] [031] carcosite news net : [x] [x] [x] [x] [x] nausea : [001] [002] pandora's boxes : [i] [ii] [iii] [iv] [v] [vi] [vii] [viii] [ix] [x] [xi] qbccc : [x] [x] [x] [x] [x] [x] [x] reverence : [i] [ii] [001] [002] [003] [004] [005] [006] [007] [008] [009] [010] [011] [012] [013] [014] [015] [016] [017] [018] [019] [020] [021] [022] [023] [024] [025] [026] [027] [028] [029] [030] [031] << samhain countdown | shards : [i] [ii] [iii] [iv] [v] [vi] spectacles : [i] [ii] [iii] [iv] [v] [vi] [vii] [viii]