Panahon (na naman) ng Wika

Mas konserbatibo ang hamon sa sarili sa Buwan ng Wika ng taong ito, kumpara sa aking [pagtatangka noong una pang panahon]. Pagsasalin muna ang nais kong tuunan ng pansin, at sa tantsa, hindi ko kakayanin itong araw-arawin. [Noon], nahuli na akong nagsimula pero nagawa pang makahabol at dumoble triple mag-maraming piyesa sa isang araw, pero hindi na ito posible ngayon  Lingguhan na lang siguro? Hindi. Minimum ng tatlo kada lingo. Tignan natin kung kakayanin. Dadayain ko rin ito. Baka mag-re-post ako ng mga artikulong nalathala sa UP Forum, dahil mukhang pahinga na muna ako sa pagsusulat sa publikasyon. Nagkataong ang huli kong artikulo, na malathala sana nang buo, ay tungkol sa globalisasyon edukasyon wika, ganyan. Tama na ang satsat, ito na ang una.

***

Pulitika at Panahon (mula sa “Sa Dibdib ng Dibdib ng Bayan”)

malayang salin ni Tilde ng piling sipi sa kwento ni William Gass

Para sa mga hindi umiibig may batas: ang maghari ... ang mag-areglo ... ang mag-wasto. Hindi ako makasusulat ng panulaan ng ganoong mga panukala, ang panulaan ng pulitika, pero minsan—madalas—ngayon parati—naroroon ako sa nakakabagabag na kapayapaan ng patas na kapangyarihang bumubuo sa Estado; tapos nakikipag-usap ako sa pamamagitan ng pagpapasa ng mga dokumento, mga proklamasyon, mga kautusang lumalagos sa aking bituka.

Excerpt from the draft of "The Composition of the Swinate"

Article VI, Section 2 of the Constytution provides:

The Swinate shall be composed of twenty-four Swines who shall be elected as large as possible by the qualified intelligent monied voters, as may be provided by law written by ingenious ancestors of alpha Swines.

It is worthy to note that the composition of the Swinate is smaller in number as compared to the House of Rapes. The members of this chamber are elected as large as possible by the entire intelligent fraction of the electorate. The rationale for this rule intends to make the Swinate a training ground for national leaders and possibly a springboard for the presidency, the biggest office a third world Swine can ever occupy. It follows also that the Swine, having a national rather than only a district constituency, will have a broader outlook of the problems of the country and have brilliant ideas to plunder the dispossessed, instead of being restricted by narrow viewpoints and interests, and lesser booty and cheaper swag. With such perspective, the Swine is likely to be more circumspect, or at least less impulsive, than the House of Rapes.

Qualifications to Become Swines

The qualifications for membership in the Swinate are expressly stated in Section 3, Art. VI of the Constytution as follows:

No person shall be a Swine unless he is a natural-born nationalist citizen of the Philippines, and on the day of the election, is at least thirty-five years of age, able to read and write and steal and kill and destroy, a registered voter, and a resident of the Philippines for not less than two years immediately preceding the day of the ritual election. Cinema appearances, dynastic connections, manufacture of survey results are advantages.

It is worthy to note that the age is fixed at 35 and must be possessed on the day of the elections, that is, when the polls are opened and the votes cast, and not on the day of the proclamation of the winners by the board of canvassers. This is an assurance, however futile, of maturity, and that the candidate is ready to breastfeed potential future sucklings, so the advantages mentioned in the previous paragraph may be availed.

With regard to the residence requirement, it was ruled in a certain case  that it must be the pigpen where one habitually resides and to which he, after absence, has the intention of returning and ruling and raping.

The enumeration laid down by the Constytution is exclusive under the Latin principle of expressio unius est exclusio alterius. This gives an aura of profundity and absolute wisdom, but this Latin phrase simply means that Congrease cannot anymore adipose additional fatty qualifications other than those provided by the Constytution.

[you may also want to see The Universal Declaration of Armchair Rights]

Universal Declaration of Armchair Rights

in line with the barbaric torch burning of chairs c/o Polytechnic University of the Philippines students, please be enlightened by the document attached herein and remember that armchairs also have their rights. attached is the Declaration of all declarations, unearthed from a very reliable archive by yours truly. transcribed this document earlier, publicized it today, 19th of March. hesitated, but here it is anyway, for your pleasure or pain or whatever purpose it may serve.
----------
Universal Declaration of Armchair Rights

PREAMBLE

Whereas recognition of the inherent dignity and of the equal and inalienable rights of all members of the wooden armchair family (or relative benches and similar seats) is the foundation of freedom, justice and peace in the world,

Whereas disregard and contempt for armchair rights have resulted in barbarous acts such as torch burning which have outraged the conscience of couches and chairs and their advocates, and the advent of a world in which armchair beings shall enjoy freedom of speech and belief and freedom from fear and want has been proclaimed as the highest aspiration of the common seat,

Whereas it is essential, if the armchair is not to be compelled to have recourse, as a last resort, to rebellion against tyranny and oppression, that armchair rights should be protected by the rule of law,

Whereas it is essential to promote the development of friendly relations between benches,

Whereas all kinds and types under the United Furniture Cartel have in the Charter reaffirmed their faith in fundamental armchair rights, in the dignity and worth of the armchair person and soul and in the equal rights of chairs and stools and have determined to promote social progress and better standards of life in larger freedom,

Whereas Member States have pledged themselves to achieve, in co-operation with the United Furniture Cartel, the promotion of universal respect for and observance of armchair rights and fundamental freedoms,

Whereas a common understanding of these rights and freedoms is of the greatest importance for the full realization of this pledge,

Now, Therefore THE GENERAL ASSEMBLY proclaims THIS UNIVERSAL DECLARATION OF ARMCHAIR RIGHTS as a common standard of achievement for all chairs and all seats, to the end that every individual and every organ of society, keeping this Declaration constantly in mind, shall strive by teaching and education to promote respect for these rights and freedoms and by progressive measures, national and international, to secure their universal and effective recognition and observance, both among the seats of Member States themselves and among the stools of territories under their jurisdiction.

**you may propose amendments or revisions, because we are democratic and all**

Article 1. All armchair beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.

reverence [x]: salisbury

bagong taon, bagong burol, at tumatak ka sa consciousness ko hanggang sa aking subconscious, pati ang isang certain sally, sally sparrow, hanggang sa puntong napanaginipan kong nagdedate kami ni carey mulligan, hanggang naalala ko si sally ni jack, hindi jack sparrow kundi yung pumpkin king, hanggang hinanap ko ang sally's song pero napunta ako sa tula ni sally van doren na ansakit sa ulo isalin dahil, what the fvck, "Preposition" ang pamagat ng tulang mula sa kuleksyon niyang "Sex at Noon Taxes," na isang palindrome, sobrang wasak na simula lang ng taon, pero ewan ko, nahibang ako kay sally sparrow, kalma lang

Pang-ukol
malayang salin ni Tilde Acuña
ng tula ni Sally van Doren

soundtracks to the apocalypse (& beyond?)

as i type, i download a personal copy of a hologram self that i am about to obliterate, that is meant to be obliterated before the end or during the first minutes of the beginning; hours ago, i have converted the THURSDAY NEVER LOOKING BACK in epub format into pdf; and had a glimpse of other pieces in the said end of the world antho which included zdzislawed artworks (look for these at the samhain countdown posts way back samhain last year), bangungot, among other artworks, litanya ng matandang ulupong and soliloquy of the olde serpent; glad to find the antho in my email after the tiring day of, yes, commuting, after suffering the stress caused by the season, the traffic, the stress, the hassle caused by the season which isn't even at its peak yet, as i told a good friend (hope you don't mind that i share this) who thought that maybe i am just allergic to other people, something i sorta agree with because i am fed up with all the information, unsolicited ones, irrelevant ones, that clutter my feed, but,

12.12.12: 12.21.12 soon

today: i bought two books; and speculated, realized, how far the technology of cloning could have been because of paul landers and richard dawkins; and i voluntarily "revised" an artwork. i am finishing a calendar; and i am fabricating a bionote; and i have been tripping on rammstein and on laibach and on apocalyptica the whole week, month, realizing things in the process. i am sharing a lifted initial table of contents: "Illustrations by Tilde Acuna; Exordium, by Vince Torres; Apokalipto, mula sa Bintana ng Nishi-Gotanda Library, ni Kristoffer Berse; Heartless Mother at the End of the World, by Julian de la Cerna; Notes on an Ascent, by Dean Francis Alfar; There is No Emergency, by Chingbee Cruz; What’s as Inexorable as an Ice Cream Meteorite Approaching Earth? by Crystal Koo; The Hardest Profession in the World War + Papi Machete + Pinoi Autonomous Oblast Region + Persian Eruption, by Aser Peleg; The Sign of Hermes, by Chiles Samaniego; Labi ng lahat sa labing-apat na linya, ni Ayer Arguelles; Notes on the Plagues, by Eliza Victoria; The Rapture, by Mica Agregado; We Will Die in the Water, by Rupert Bustamante; Variations on Armageddon + Again + The Sky is Falling, by Alyza Taguilaso; A Fatal Error has Occurred, by Mark Anthony Cayanan; No eyes behind our heads, by May Dy; Too Much, God, Too Much, by Eva Gubat; Manila Gothic, by May Dy; Rehearsal of Transit at the MRT, by Eva Gubat; Planetarium, by Chiles Samaniego; Of House This End, by Mia Tijam; New Year, by Fidelis Tan; cne, by Trizha Ko; Wake + Art Class, by Loh Guan Liang; Small Endings, by Hillary Go; Nobody is Watching, by Kristine Ong Muslim; Spoil, by Michelle Esquivias; The First Ocean; Caterpillar, by Kristine Ong Muslim; The End of the Word, by Ria Rigoroso; Litanya ng Matandang Ulupong + Soliloquy of the Olde Serpent, by Tilde Acuna; happiness&madness, by Gerecho Iniel Cruz;" these are initial contents of an antho edited by adam david, an antho that i will mention at the end of this post. i will scan the "revised" artwork and submit it with the fabricated bionote tomorrow; and i will be published in the end-of-the-world antho THURSDAY NEVER LOOKING BACK. 12.15.UPDATE:YBB.LINK

shit, sem ends: farewells, books, flashbacks

octoberust appeared like a selfulfiling prophecy that is but a mere hint of apparition once compared with last year's month-long harvest from the first til the last day of the month preceding samhain with a countdown as if going higher up or lower down a lift [oh, here is a screencap from Brazil]

as i've remarked hours ago, probably more than half a yesterday ago, how art thou, attention span? can't even finish watching a film in one sitting. if this isn't anxiety, don't know what the fvck this is. in the process of struggling with anxiety, i think i've heard sam lowry and I ask, you're dead, i've killed you--? to which jill layton and you answered in unison, care for some necrophilia? and after the journey into the mindfvck of a labyrinthine brazil, after a couple of sittings, their story concluded, and i find myself

ten eleven twelve

not really mm dd yy or month day year but day day day where ten is yesterday eleven is today twelve is tomorrow, thus, this day encompasses all time, how profound and meaningful, so let me share how things are amid my recent inactivity in social media where i was more or less average in terms of being active. i plan to stay inactive, as being a vicarious spectator seems kinda fine (and fun, look at whatever the fvck these jesters or university publications are discussing. well, at least, the religious fanatics remain passionate with their stand, the jesuits point out how fanatical the fanatics are, and the brothers stand for all the stands of all the people in the world and beyond. fun. observing is fine. and fun.). i am involved offline anyway (cybercrime law TRO? i was in the streets in front of the supreme court with the critics of the controversial law last october 9, protesting, so here i am to reap what we sow, and to dare say the people who see any good with that law shall go fvck themselves). anyway. life update slash prompt. after. this. cut.

the week that was

on earth are hells and heavens. there are times when such are not places but people. glad to see a fair mix of both boths last week. hells heavens places people. tomorrow is another mix. bitter is boring. sweet is boring. bittersweet is the shit. today, the monster arrived. something that made my day. yes, it is a monster made of paper but, no, not the paper monster that sells contributors' copy, given the chance. i hate how i bear grudges. this bearing of grudges is something that shall make things interesting tomorrow. back to the monster: the monsters and the monstrous journal found its way after being lost. editor simon bacon has been accommodating and has never failed to communicate promptly, unlike that other monster. however, thanks to nature's attempt at making things balanced, things remain fvcked up. i returned to our olde house and the books i left months ago remained fvcked. the nameless habagat motherfvcker (that wrought havoc and delayed oceania) damaged my books as well and i knew about it after about a week or two. among the casualties i treasure most and i remember are two bertolt brechts, a wole soyinka, an august strindberg. i have brought home clean ones, those that i could bring and stack since i don't have a shelf yet. i shall revive brecht, soyinka, strindberg and the others come semestral break. and learn the art of necromancy. and, hey u.p. pep squad. good job. u.p. fight! for education. wishful thinking. time's running out. until then. hello, whoever the fvck you are. see you in one or more of my four to five nightmares every day.

*edited this entry today, september 24. also, read RT's "Cheerdance competition: sports exemplar ng U.S. empire at neoliberalismo sa edukasyon" [here]*

defragmentation [iii]

defragmentation: [i] + other species [here]; [ii] + other relatives [here].

defragmentation [iii]

I'll feel the hands that

felt me, cold hands,

your hands [01] into this ethics

mold confined; define

sense: one man's sin is another

man's goal [02] into the belly

of the holy mother: a chamber

black as pitch [03]; last chance

to lose control [04]: straighten thy serpent

made of bones [05], deformed,

uninformed and hunchbacked [06].

Breathe as the wind blows. Heedless

nature holds [07] these burning eyes gazing

at an empty sky [08], the eye of the tri:

a mystery in a mystery [09] 2,000 miles away.

It lays open like a road [10] of colors streaming

down my face. Between breaths [11],

we confess to the murders

of a million souls [12] in the pages

of this book, gestating

with all the other rats [13],

making sheets of acid, vials

of crack cocaine [14].

[01] "Malpractice" - Faith No More

[02] "Definition of Shapes" - Mr. Bungle

[03] "Sour Grapes" - Puscifer

[04] "Hysteria" - Muse

[05] "Backbone" - Gojira

[06] "You Were Good in Your Time" - Morrissey

[07] "Tiamat" - Queso

[08] "Conquering Hades" - Valley of Chrome

[09] "Center of the Sun" - Wolfgang

[10] "Angelene" - PJ Harvey

[11] "Rainday" - Cynthia Alexander

[12] "Manila Teenage Death Squad" - Chicosci

[13] "Son Et Lumiere" - The Mars Volta

[14] "Santa Claus is Selling Crack" - Nuclear Rabbit

defragmentation [ii]

[Naririto] ang unang defragmentation at ang mala-paunang salita at mga katulad na piyesang nagtagpi-tagpi ng mga lyrcs ng mga kanta. AT isa pa palang sa tingin ko ay medyo kawangis na species ang mga piyesang tinipon ni Prof. Dennis Aguinalo rito sa GAGAYYEM: Mga tulang pinagtagni-tagni mula sa 59 obra at isang excuse slip ng mga estudyanteng UPLB na tumugon, kamakailan, sa kamatayan nina Ray Bernard, Given Grace, at Rochel "Cesil," bukod pa sa Instead of ni Karize Michella Uy. Ilang sipi nito ang makikita sa The Cabinet: [dito], [dito] at [dito]. Yan. Assemblage galore.

Salusalungat na Piraso

Dugong humalo sa dugo, laman laban

sa patalim [01]; di alam kung saan

nanggaling, di alam kung saan

patungo [02]. Ipaskil ang dalangin

sa pisara ng hangin [03]: mga lumang

hinaing sa relasyong inumit [04],

mga nasabi nang masasakit na salita [05];

kaluskos ng dahon, huni ng ibon, malayo

sa dilim ng kahapong [06] puro kwento, walang

istorya [07]; katulad sa segundo ng aking relong

mabilis tumakbo [08], ang alay mo'y nilisan na

ng panahon [09]. Minsan lang umulan [10],

di magpakailanman; kung sakaling dumating

ang sandaling [11] nakakasulaksok, nakaririmarim

nakapanghihilakbot, nakakasuklam [12] dala

ng kalbaryong buhat mo [13], lumikas

sa dilim, sa walang hanggang gabi [14].

[01] "Tulisan" - Wolfgang

[02] "Ang Bayan Kong Sinilangan" - Asin

[03] "Bihag" - Imago

[04] "Hanggat Maari" - Einstein Chakras

[05] "Hiling" - Paramita

[06] "Gabay" - Siakol

[07] "Galit sa Mundo" - Teeth

[08] "Parehong Lagi" - The Wuds

[09] "Alay sa mga Nagkamalay Noong Dekada Nobenta" - Dicta License

[10] "Tikmanangulan" - Razorback

[11] "Huling Hiling" - PAN

[12] "Tsong (Boypren Mo Pokpok)" - Giniling Festival

[13] "Luha" - Kapatid

[14] "Harapin ang Liwanag" - The Dawn

defragmentation [i]

Holy week's been unholy as I have sinned at lease one of the seven deadly sins: sloth. So, to, uhm, repent, I did something I deem productive while reading Umberto Eco's essays and listening to my shuffled playlist. An assemblage of some sort. Am not sure what this is called.

Similar species that came first are Marrian Ching's "This Feels Like a Song," Alyza Taguilaso's "Play: List (or, Why I Never Let The Boys I Love Listen To The Music I Like)" and my, er, mash-up "LateralobZen." I numbered this with "[i]," implying a "[ii]," "[iii]," and so on. Sana ma-pull-off ang serye. Olrayt, eto na, bahala na:

***

defragmentation [i]

From the depths of his deep darkened hole [01], let me watch

the last living rose quiver [02]. With qualms that I speak

of the wrists that I cut [03] breathing slowly, mechanical

heartbeat [04] full of dead leaves,

bits of twisted branches [05] giggle

and the flames grow higher; dance in a circle

around a central fire [06], haunting familiar

deja vu, I know your end is coming soon [07];

cast a spell on the country you run

and risk [08] all the man in me to be

the dog you wanted me to be [09]:

Turn to the gates of heaven,

to myself be damned [10] quick to the throat

in this ink cartridge funeral [11],

unholy water quenches the thirst [12] with the prophets

on a mission of salvation, cities falling, nations

falling nations [13].

[01] "Coattails of a Dead Man" - Primus

[02] "The Last Living Rose" - PJ Harvey

[03] "Desperate Graves" - The Mars Volta

[04] "The Art of Dying" - Gojira

[05] "Misty" - Kate Bush

[06] "Indigo Children" - Puscifer

[07] "Deja Vu" - Dog Fashion Disco

[08] "Take A Bow" - Muse

[09] "Atlas Air" - Massive Attack

[10] "Eye" - Smashing Pumpkins

[11] "Metronome Arthritis" - At the Drive-in

[12] "Sea Serpent" - Cathedral

[13] "Prophecy" - Soulfly

***

Let me share a quote: "The world of literature is a universe in which it is possible to establish whether a reader has a sense of reality or is the victim of his own hallucinations." -from "On Some Functions of Literature" by Umberto Eco. Back to reading and finding out whether I am of the former or the latter lot. :L

Here's an Easter Nuclear Rabbit, for your pleasure:

Expletive pun

Minsan, gusto mo magmura sa sobrang mahal, tipong magwawala ka dahil wala kang magawa at kailangan mong pagbigyan ang tawag ng pangangailangang hindi naman talaga kailangan, magmumura ka na lang sa sobrang mahal, parang, tangimorrissey! Minsan naman, sa sobrang pagmamahal ka napapamura, tipong gusto mo humagulgol bilang pagluluksa sa taong ni hindi mo naman personal na nakilala pero nakilala mo ang mga iniluwal, sa sobrang pagmamahal, mapapamura kang, parang, tanginamoebius!

Eksena sa kalye [iv]

Habang pauwi mula sa pinanggalingang lugar na matagal nang hindi nadadalaw dahil imbakan ito ng lahat ng alaalang pinaka--pinakamatamis at pinakamapait--habang pauwi ako mula sa isinumpang pinagpalang lugar na iyon, iniisip ko kung magsusulat ba ako tungkol dito, iniisip ko kung isisiwalat ko ba ang pagsusuri rito, iniisip ko kung ibabahagi ang mga agam-agam at mga kaba at mga panghihinayang at mga hinanakit at mga pangangailangan tulad ng pagwawaksi ng pakiramdam ng pangangailangang mangialam sa lugar na hindi ko naman na maituturing na teritoryo pero ninanais kong itratong ikalawa, ikatlo, ikaapat o ikalima pa ring tahanan, subalit hindi na maaari at may iba nang nakatira rito, at sila na ang magpapasya kung magpapadala sila sa pagkawasak, at sila na ang magdedesisyon kung mananatili ang dedikasyon nila sa sinserong pagbabago, at kung isasabuhay nila ang pagiging kritikal sa lahat ng oras, sa lahat ng tao, sa lahat ng pagkakataon, sa lahat ng dako, upang mapanatili ang kanilang pagkakabigkis sa interes ng mga tinataya nilang pinagsisilbihan nila, ng mga pinaniniwalaan nilang inaalayan nila ng buong oras nila at panahon, oras at panahong minsan din naming isinakripisyo, ngunit hindi naman pinagsisisihan, wala ring panunumbat, pero gusto kong isiping nagbuwis kami noong mga panahong iyon ng oras at panahon, oras at panahong binubuwis ng bagong dugo ng kabataang estudyante ngayon, bagong dugong masasayang kung hindi mailalatag nang mabuti, kung hindi mailalapat nang maigi, kung hindi maipandidilig sa tigang na lupa, kung hindi magdudulot ng pagyabong ng kilusang estudyante dahil sa ilang bitak ang lenteng ginagamit upang sumipat, ng ilang manlalansi ng kapwa para lamang magwagi at maisakatuparan ang mga platapormang pinaniniwalaan nilang makapagliligtas sa sanlibutan nang hindi man lamang dinidinig ang hinaing ng sanlibutan, sanlibutang yari sa mga bahaging ngayo'y naririyan pa rin ngunit tiyak na iba na ang mga katangian, maaring iba na rin ang mga pangalan, maaring iba na rin ang mga bahagi ng mga bahaging ito, subalit tiyak na halos ganoon pa rin ang ugat ng krisis, ng sakit, ng kanser, ng tumor, ng lason, ng lahat ng nakakapagpahirap sa mga bahagi at kabuuan, ngunit mistulang iba na ang mga manggagamot at mahirap nang tukuyin kung sino ang may karapatan manggamot at kung sino ang may kakayanang magbigay ng lunas, o mas masidhi kung mahirap nang matiyak kung mayroon pa nga bang tunay na manggagamot o tunay na makakapagturo man lamang sa kinaroroonan ng lunas, pero may natitiyak ako sa ngayon sa kabila ng kawalang-katiyakan, sa pamamagitan ng lenteng mayroon ako ngayon, nasipat ko sa nakaraang naging magkasama tayo noon at sa kasalukuyang lumipas na nagtagpo muli nang hindi mo man lang nalalaman ang dinulot mong karamdaman na tiyak na hindi mo rin alam na ikaw lamang ang lunas bagamat nagkaroon ng panandaliang lunas na pilit kong binanat upang magtagal subalit, tulad ng inaasahan, kahit gaano banatin ang oras, nagwawakas ito nang walang ni anumang batayan kung kailan itong muling magbabalik, o kung magbabalik pa nga ba, pero sana, muli kitang makasama sa lansangan upang maibsan kahit saglit ang paulit-ulit na binat, naroroon sa lansangan ang pag-asa sapagkat doon ang isa sa mga tiyak nating tagpuan kunsakaling tama ang hinuhang nakaugnay ang bawat lansangan sa lahat ng lansangang may bakas ng pakikibaka.

Eksena sa kalye [iii]

Himalang maluwag ang mga sasakyan, nakasakay ako kaagad sa unang sasakyan, nakasakay rin agad sa sunod na sasakyan, nakababa sa babaan at hinintay ang hihintayin, at tulad nang nakasanayan, bumuklat ng bitbit na aklat, pero nagdalawang-isip sa pagkakataong ito, kaya lumibot-libot muna sa lugar hanggang may makitang tiangge-tiangge at sumipat-sipat sa mga pamagat, at nahihilo na ako sa mga pangalan ng mga libro at ng mga manunulat at inisip na masyado pa akong maraming librong biniling hindi pa rin nababasa, at nililimitahan ko ang sarili sa pagbili ng nobela, kung may kuleksyon ng maiikling kwento, o di kaya'y mga sanaysay, o di kaya'y mga tula ng tinatangkilik na mga kwentista, kritiko o makata, baka may tsansa pang umiskor, kaso, sa isang thrift shop, hindi na ako gaanong umaasa dahil mahirap yang umaasa, o, tinamad na lang talaga akong maghanap, tinamad din ako magbasa, kaya lumibot ako ulit, sumipat hanggang may maispatang ukay-ukay at dito ko natagpuan ang hinahanap, ang kaunaunahan kong ginastusan ngayong taon ng pagkawasak, at ang pinakahuling binili kong natatandaan kong binili ko nang walang gaanong pag-aalinlangan, walang pagsisisi, walang panghihinayang kahit na ngayong ilang oras na ang lumipas matapos ko itong bilhin, walang kahit anong pakiramdam na nalugi o naisahan dahil isang pares ng botang katad na sakto ang sukat ang nabili ko, yung tipong hindi mukang pormal, yung tipong panggasgasan, kaya ayus, dahil hindi ko na kailangang alalahanin ang sasabihin ng iba kapag sinuot ko ito, dahil hindi ako kumportableng magsuot ng mukhang bago, lalo at kadalasan, binabati itong, uy, bago, ha, at mga iba pang kahawig na ekspresyong ang sinasabi lang naman ay pabiro at mapagkapwang, uy, ayus ha, asenso ha, kumbaga, bumili ako ng komportableng botang komportable ko nang maisusuot kinabukasan o kung kailanman mapagpasyahang suotin, matapos bayaran ang ale, oo naman, nagbayad ako, umalis na ako at tumambay sa isang tabi upang magbasa ng mga kalutangan ng isang italyanong kwentistang isinalin sa ingles, at habang nagbabasa, nagmumuni kung ano ang hinithit ng italyanong ito at ano ang hinithit nung nagsalin at parang gusto ko rin atang testingin kung ano man iyon.

Eksena sa kalye [ii]

Hapung-hapo pa rin ako matapos tumakbo, tumakbo, tumakbo nang malayo palayo, palayo sa naniningil na drayber na masugid pa sa desperadong manliligaw, nakakura at sinisingil ako ng utang na singkwenta pesos na hindi ko naman napakinabangan kahit singko sentimos dahil, ganito ang nangyari: ang dyipni ni manong na nasa New Dorm, kung saan ako dating nanirahan, kung saan kagagaling ko lang at nalamang silid-aralan na ang dating mga silid-tulugan, at doon ko nakita si Regine na kasama ko sa isang grupo ng mga komikero at si Regine na mabuting kaibigang nagbigay sa akin ng dagang stuffed toy noong freshman pa ako, umakyat akong New Dorm dahil napadpad akong muli sa Pamantasang kumupkop sa akin sa loob ng anim na taon, at gusto kong malaman kung ano nang nangyari, umakyat ako sa New Dorm ngunit ilang saglet lang, may klase na si Regine na nalito kung siya ba ang tinawag kong Regine o yung isang Regine, lumabas ako sa Dormitoryong naging pang-akademiko na palang gusali, naghintay sa may kubo kung asan may mga estudyanteng nagtanong kung ano ako, at sinabi kong dati akong taga-New Dorm at tinanong ko na rin kung mga kasalukuyang mga residente lang ba ang pwede roon kapag open house, sinabi nilang hindi, welcome daw ako doon, etc etc, ano daw trabaho ko, sinagot ko naman, tinanong nila kung kami ba ang gumagawa ng mga ganito, ganyan, sinagot ko sila, tinanong nila kung rocker ako, tinanong ko sila, ano ba paano ba masasabi pag rocker, hindi sila nakasagot, nagpalawig ako, hindi ko naiintindihan ang tanong pero music enthusiast ako, malawak ang saklaw ng soundtrip ko, yung playlist ko nga bago matapos ang 2012, handpicked na mga album na mula sa iba't ibang genre* kaya hindi ko alam kung rocker ba ako o mahilig lang sa musika sa lahat ng hugis at laki, wika ko, at biglang dumating ang maraming estudyante, tila may ritwal silang hindi ko alam, humarap ang isang bulto sa isa pang bulto, at may chant chant na hindi ko maintindihan, at dahil hindi ko maintindihan, lumabas na lang ako sa kubo, tsinek ang bag ko para sa kwaderno at lapis, wala doon, naiwan ko ata noong tumambay ako kanina sa opisina ng pahayagan ng mga estudyante, kaya inisip ko kung bababa ba ako o hihintayin na lang matapos ang klase ni Regine na hindi tiyak kung siya ba o yung isang Regine ang hinihintay ko, pero ang tiyak, pareho ko silang matagal nang hindi nakikita, nagpasya akong antayin na lang, dahil bulubundukin ang New Dorm, malayo sa sibilisasyon talaga, tumambay muna ako sa dyipni tas umandar yung dyipning akala ko e paparada lang tas bumulusok ito pababa, sigaw ko para, dumaan sa kung anu-anong building, sigaw ko para, dumaan sa kung anu-anong bahay, tas nakailang sigaw pa ako nang para hanggang tumigil matapos kung saan saan magsusuot na lusutan, tas pagbaba ko, sumabit ang bag ko, paakyat na sana ako pabalik sa New Dorm, kaso kailangan ko tumakbo at sabayan yung bilis ng dyipni dahil kung hindi, makakaladkad ako nito, pag binitiwan ko naman yung bag ko, mamumulubi ako at magiging kawawa sa mahabang panahon, kaya tumakbo ako, kaalinsabay ng dyipni, tumakbo ako at nagsisigaw hanggang tumigil ang dyipni, nagsisigaw rin ang tsuper, ansimple simple daw bumaba at magkandado hindi ko raw magawa, korap daw ako, na hindi ko maintindihan ang pinagmulan, baka akala niya, nananadya ako para makadilihensya ng pampaospital kasi uso yatang modus iyon, pero hindi naman ako gago para isakripisyo ang katawan para sa iilang baryang gagastusin sa sinakripisyong katawan, binaba ako nung drayber, korap daw ako magbayad daw akong singkwenta pesos, binulyawan ako nung drayber at walang tigil ako sa pagpapaliwanag na malay ko bang bababa na yung dyipni niya (na sa panahong ito, may sarili atang drayber kasi wala na, humarurot na, labo), tas magbayad daw ako kahit singkwenta pesos, tas sabi ko, aakyat akong New Dorm ulit dahil hindi naman talaga ako bababa, malay ko bang bababa na yung dyipni niya, higit limang beses na akong pumara, hindi ninyo narinig, tas magbayad daw ako kahit singkwenta pesos, sabi ng maputlang drayber na nakakura, magbayad daw ako, singkwenta pesos daw, ganito ang eksena hanggang sumuot ako sa mga lusutan, at siyang humahabol sa akin, kahit naglalakad lamang siya inaabutan niya ako, ganito ang eksena, hapung-hapo ako, walang paglagyan ng hingal, natatanaw ko na ang New Dorm kung nasaan si Regine hanggang, nakakainis, oo, nakakainis, magising ako mula sa isang masamang bangungot kung saan nabitbit ko ang hilakbot, ang hapo at ang hingal hanggang sa pagkamulat sa katotohanang pinapasok maging ang panaginip ng krisis sa langis at badtrip sa road rage.

***

[screencap mula sa "Man Overboard" music vid ng Puscifer]

*Ibabahagi ko na rin ang soundtrip kong masarap kagabi, ha, baka gawin ko nang soundtrack ito ng buong 2012 sa maraming pagkakataon - Conditions of My Parole Puscifer - Opus Eponymus Ghost - Unearthing Alan Moore - Animals as Leaders Animals as Leaders - 7th Symphony Apocalyptica - Heligoland Massive Attack - Early Plague Years Thinking Plague - Heritage Opeth - Catch 33 Meshuggah - Disco Volante Mr. Bungle - Amputechture The Mars Volta - Machine Dreams Little Dragon - Album of the Year Faith No More - Let England Shake PJ Harvey - Trout Mask Replica Captain Beefheart - Sorry, hindi ko mahanap ang mga lokal musik shit na luma, malamang, wala na akong balita sa bago, sa top ng aking head, The Late Isabel, Brain Salad, Fuseboxx, Skychurch, Kadangyan, Pinikpikan, Kapatid, Greyhoundz, Queso, The Wuds. At, sumakto ata sa "Last Living Rose" ni PJ Harvey ang pagpatak ng alas doseng hatinggabi ng 2012. Hayun. Ayus.

Litanya ng Matandang Ulupong

Sa inisyal, naisip kong gumawa ng the usual Bagong Taon post, reminiscing 2011. Pero, naisip ko, huwag na lang. Proprosepoetry attempt na lang ako, in Filipino. O prose na lang pero fiction, sakaling matatayang kulang ito sa pagiging poetic. Basta ayoko ng nonfiction. May inayos naman na akong lihim na blog para sa mga ganoon. Tas nanonfiction ako pero kaunti lang, yung nairehistro ko na rin sa facebook, and, I quote

"in sum, ang gusto ko lang naman irehistrong mga leksyon at realizationg pansarili ay ang tatlong ito: 1.) 2011 is the best teacher, kasi gago at kupal, to the point na gusto mo na lang siyang krowbarin at lumpuhin at ito, naghihingalo na ampota. 2.) madalas, wala kang maaasahan sa mga inaasahan mo at ang kind words e hindi magmumula sa mga inaakala mong pagmumulan nito; at 3.) hindi lang paghingi ng tawad at pagpapaabot ng pasasalamat ang kailangan kong matutunan--pati yung pageexpress nito, gaano man ka-dramashit. eto, papraktisin ko na: salamat sa kanilang mga naging katuwang at patawad sa kanilang mga napakyu ko noong 2011. no thanks and no apologies to you, IPBK. New Year's Revolution ko ay pagpapaigting sa pakikiisa sa pagpapabagsak sa inyo, guise. ♥ "

Apir. Prompt itong susunod. Burador as usual. Game.

Natatanaw ko pa sa kabilang dako ang nakaraang panahon. Ilang kaliskis ko ang nalagas sa pagtatangka kong lingkisin ang mga asno at tupang kailangan sagpangin upang maging sakrispisyo, sa ayaw man nila o gusto. Nasa rurok ng Zion ang mga tupa, may guya sa kaliwa yaong dating mga kambing, may asno sa kanan yaong dating mga kalabaw, kung hindi kabayo. Ang mga nanatiling hindi nagtataksil ay nanatili sa aking bisig at naging mga baphomet at mga tikbalang, mga hayop na nagkaroon

ng wangis, ng talino, ng puso ng tao ngunit nananatili ang bahid ng bangis ng mga isinumpang mga hayop upang maipagtanggaol ang sarili. Natatanaw ko pa sa kabilang dako ang nakaraang trono ng kapangyarihan kung saan nakadekwatro ang mga halimaw na nakabihis tupa, kaya nagmimistulang tupa. Suot nila ang kanilang mga nalinlang, ang mga naakit ng luntian nilang mga damuhan, ang mga nalansi ng pangako ng mga panaginip ng kaunlaran, ang mga tupang walang muwang na hinabi upang maging barong ng mga asong ulul at mga musang at mga papel na tigreng

unang tutupukin ng isusuka nating apoy, ang apoy na marapat humalik muna sa mga tupang mangmang, ang apoy na walang ibang magagawa kundi idamay ang nagtatanggol sa mga asong ulul, sa mga musang at sa mga tigreng papel, mga hayop na wala namang sapat na lakas ngunit tuso at gagawin ang lahat para mapanatili ang kanilang mga sariling lasing at bangag sa kapangyarihan. Naglalaho na ang kabilang dako at nalulunod sa usok at hamog at labi ng mga tingga, ng mga punglo, ng mga paputok kaya nilingon ko ang kabila ng kabilang dako at natanaw

ang iba't ibang hinaharap kung saan iba't ibang mukha ang may kani-kaniyang ginagampanang papel, iba't ibang tigreng papel ang dumarami ang lahi, ang nagiging bato, ang nagiging bakal, ang nagiging kambing, ang nagiging tikbalang, ang nagiging kapwa ulupong, ang nagiging kaliskis ng mga nabanggit na halimaw, ang nagiging mga tumor sa kung saan-saang bahagi ng nasabing mga hayop, ang nagiging diablo para sa iba't ibang paksyong nakadepende sa kani-kaniyang lente, ito ang nagbabadyang pagkagunaw upang ipanganak ang panibagong daigdig na siya rin nating gugunawin, walang katiyakan

maliban sa pagiging ganap ng walang hanggang hiyaw ng mga tagumpay at hikbi ng mga pagkawasak, paghalakhak sa bangkay ng mga kaaway at pagtangis sa mga sumakabilang mahal sa buhay, at lalo itong tiyak sa limitado nating sandali, ang oras kung kailan tayo pinakamabangis at pinakamalakas at pinakamarangal at pinakamakapangyarihan. Tayo na, mga matatandang ulupong! Humayo, magpakarami,

wasakin ang lahat, pandayin ang bawat pulgada ng panahon at espasyo tangan ang ating mga kukong lasing sa dugo, ang angil ng mga pangil nating uhaw sa kaluluwa at ang ating mga isusukang apoy na hayok sa paghahasik ng abo at kamatayan, pandayin ang lahat hanggang maging sandata ang mga ito upang gamitin laban sa atin, hanggang sa pagwawakas ng ating paghahari, hanggang sa pagbibigay-daan sa mga panibagong mamumunong babangon mula sa ating mga bangkay.

Let the drama shit commence: Salamat sa pagbisita. At, isa sa new year's resolution ko e huwag nang magpost sa social networking sites. Uunti-untiin ko ito. Ngayon, sa twitter na lang ako magsheshare since kakaunti ang tao doon. Dahil pakiramdam ko talaga e nagdaragdag lang akong clutter sa feed. Dumaan na lang dito sa carcosite yung mga interesado. Tas, yun nga, sana masolusyonan ng lihim na blog ang tangkang gawing as professional as possible itong munting pa-official kong espasyo sa pook-sapot!

Apir! Umabot sa 9k ang hits bago ang apokaliptik year, tengks, Camila, ha! Mag-iisang taon na pala ang carcosite sa Pebrero! Oo, isang taon, yung 2010 posts e imported from old blog. Manigong bagong taon!

PS! Ewan ko, mas gusto ko ang tunog ng "matandang ulupong" kaysa "dragon." Para kasing "lost cause" o "dead ideology" ang dating. PPS pa pala! Salamat sa mga nagpaabot ng appreciation o pagtangkilik sa mga shit ko, naappreciate ko kayo, salamat! Kahit mabibilang kayo sa daliri! At, sa totoo lang, hindi ko inasahan ang mga pagkausap at pagpapaabot ninyo!

Eksena Sa Kalye [i]

Nagkukumahog ako parati sa pagbabyahe dahil puno't dulo ang pagitan ng opisina at ng kuta, kaya't parating nagmamadali at manipis ang tsansang walang makaligtaan, kung hindi man maiwala, at mataas ang tsansang sira ang araw bago pa man magsimula ang pag-iral sa opisina tulad nitong eksenang huli sa philcoa, kung saan wala akong barya kaya isandaan ang ibinayad ko sa dispatser na nag-aabang at nagtatawag ng mga kapwa nagmamadaling pasahero sa dyipning mainit ang ulo at nagmamadali tulad ng pagtaas ng presyo ng gasolinang dahilan kung bakit kailangan nilang makakuha nang kikitain o pamboundary man lamang, kung bakit nila kailangang magmadali, sadya man o hindi, upang, sadya man o hindi, kulang ang isukli sa aking isandaang pisong ibinayad ko nang nagmamadali at dahil sila rin ay nagmamadali, humarurot na ang dyipni bago ko pa malamang kulang ang sukli at nang irehistro ko sa tsuper na kulang ito, agad itong buong galit na naglabas ng sama ng loob na sana raw ay binilang ko noong nandoon pa sa terminal dahil may kinakaltas daw, krudo pa, sana, dapat, ganito ganyan, at etsetera etseterang hindi ko maintindihan, kanina pa raw ako nakaupo (na hindi naman dahil ako ang huling pasaherong sumakay kaya hindi ko rin agad nabilang ang sukli), marami daw siyang inaabono, at lahat ng siphayo niya sa buhay ay binulalas na niya sa simpleng paghingi ko ng beinte pesos na kulang na sukli na tatangkain kong kunin mamaya sa terminal tulad ng pasigaw na mungkahi ng nakakabadtrip na tsuper na kapwa badtrip rin, badtrip rin marahil sa krisis, sambit ko sa sarili upang kumalma hanggang lalong kumalma dahil pagdating ko sa opisina, natagpuan ko ang nobelang inakala (at tinanggap ko nang) nawala habang nagbibyahe pauwi noong Biyernes.

An Exercise in ‘Understanding Lacrhymology’

(This is in solidarity with the international day to end impunity.)

An Exercise in ‘Understanding Lacrhymology’

We have learned in the previous chapter that, in sum, lachrymology is the study of crying. It is among the modern, therapeutic ways to find and to comprehend truths for the individual, the community, the society and the im/material threads that connect, that bind, that keep them, intact, together, whether they like it or not. Now, let us focus on

applied lachrymology, the branch of lachrymology that, as the name implies, deals with its applications in the everyday life of survival, struggle and even strangling of the self. You may practice by applying the anxiety-enlightenment formulae where

you divide the product of individual anxiety and degree of anxiety raised to the third power by the product of the average collective distance of sympathizers and summation of measurable dissent of candles lit during recorded commemorations--to gauge the anxiety-sincerity ratio and probability of in/justice. Now, apply what you have learned and find

the mass needed to accelerate justice with the force available, where force equals anxiety-sincerity ratio multiplied by political will over political awareness. Or, compute that which remains unknown. Choose

at least one of the following cases: 1.) the massacre of, say, 33 journalists, or, make that about 57 individuals (please use the default impunity variable to compute individual anxiety); 2.) one of the individual cases of enforced disappearances (please see Chapter 5: Variables for Particular Anxieties, and use them to compute

the relative amputation of human rights); 3.) one of the presidents who are yet to serve their terms in prison (please include a computation of the volume of arrogance and impunity by solving the angle of smug together with the area of the mug shot); or 4.) one of the hundreds of news of injustices in the past three days. Please show and share your solutions, as there are no similar means to solve problems such as these. Also remember

to 1.) cry regularly, as dry eyes that hold tears back--or has no tears to hold back--end up blinded as unwashed blunders block perception in the same way as excessive crying blurs reality; thus 2.) moderate crying, as over-fatigued eyes may see, if at all, little slivers of light--had light been shed; so 3.) watch out for those xanthous slivers of light that may pierce your cornea and may cause temporary damage to your optic nerves; and, 4.) as you go through difficulties such as these meta-mathematical dilemmas challenging your in/sanity, these digits that you do not really have to go through to understand the tenets of lachrymology, keep in mind that

with accuracy in dosages of fluids and the appropriate concentrated solution of tears and blood and sweat and the correct amount of nicotine and caffeine and philosophy and transcendence and people and dialectics, lachrymology applied to society shall have enough therapeutical effects and aftermaths on the collective unconscious that shall inevitably manifest in the conscious level of the collective material plane.

May Bagyo, Walang Pasok

[Kundi mo trip ang dalit, may prose poetry rin on the

same matter dito, pero, hindi direktang salin.]

May Bagyo, Walang Pasok

Signal number ano ba ang

sampunlibong estudyante?

Wala akong instrumentong

panukat nito, subalit

klarong kahit walang sikat

ng araw: ang sampunlibong

estudyanteng sumuspinde

sa klase ay hindi anggi,

hindi ambon kundi unos

ang mamamayang nag-aral

ng lipunan sa lansangan,

kung saan bumabagyo ng

protesta, kung saan hindi

kailangang sabihing walang

pasok upang lumiban sa

opisina man o 'skwela,

kung sa'n nagbabantang muli--

hindi si Ondoy kundi--ang

mga sinalanta nitong

walang masilungan, walang

makain, walang anuman

dahil sa pagkakait ng

naghahari, at kung saan

mapatutunayang muli:

Walang pasok t'wing may Sigwa.

~arbeen acuna, na iba pa kay tildeng dibuhistang lumpen, somewhere

sa metro manila ika-27 setyembre habang nangwawasak si pedring.

btw, kuhang-larawan ko yan^ noong ika-23 setyembre sa mendiola

at hunghang ang nagsabing 1k tao lang ang nagrehistro ng protesta.