the iyas antho launch

and it has been three years since the workshop. i'd like to believe i've inevitably changed a lot, like the times constantly a-changin' as bob dylan sings to the ends of time and space. [blog entry] about the 10th iyas creative writing workshop is almost three years old. Had lunch with co-fellow S yesterday wednesday and hope to have dinner w L tomorrow later. time lag. watever that means. anyway. i still wish i could travel to that particular point in my time-space quasi-reality, else fly to bacolod when the light breaks the night sky; i'd have to cut the crap of nostalgia tripping here and append the invite:

isang pang-habang-buhay na saglit (isang interpretasyon ng tula ni maningning miclat) + ilang pakikiramay ngayong umaga

tulad ng nabanggit ko [kahapon], nakaiskor ako sa bargain bin sa vargas museum ng voice from the underworld: a book of verses ni maningning miclat. at, nabanggit ko rin [ilang kahapon na ang nakalipas] na magha-hiatus ang carcosite, pero medyo mahirap palang hindi magkaroon ng labasan ng buntonghininga, kaya eto at nagbabalik ang inyong lingkod sa pagdaragdag ng polusyon sa cyberspace, bagamat napapanindigan pa naman ang pananahimik sa social networking sites.

karamihan sa mga berso na nasa nabanggit na kuleksyon ay may salin sa english at chinese ng mismong makata. mas "interpretasyon" ang ginamit na termino, kaya ito na rin siguro ang gagamitin ko, at ang pinili kong piyesa ay yung hindi pa isinalin ng makata sa ikalawang kuleksyon niya ng mga tula. "To Catch a Second and Turn it to Forever" mula sa unang bahaging Leaving China ang napagdiskitahan ko. narito ang burador:

Mungkahi sa Nasawi (tanaga)

Sawang sawa ka na ba

mag-isa? Makiisa

sa pag-okupa, tara

sa campout sa Mendiola.

[Note: Ito ang suggested Mendiola Camp Out profile photo sa social networking sites. Nagmaganda lang akong lagyan ng lateralobzen shit. {Andito} ang site ng campoutph for more info re: December 6 - 10 Occupy Mendiola protest vs budget cuts sa social services at iba pang shit.]

May Bagyo, Walang Pasok

[Kundi mo trip ang dalit, may prose poetry rin on the

same matter dito, pero, hindi direktang salin.]

May Bagyo, Walang Pasok

Signal number ano ba ang

sampunlibong estudyante?

Wala akong instrumentong

panukat nito, subalit

klarong kahit walang sikat

ng araw: ang sampunlibong

estudyanteng sumuspinde

sa klase ay hindi anggi,

hindi ambon kundi unos

ang mamamayang nag-aral

ng lipunan sa lansangan,

kung saan bumabagyo ng

protesta, kung saan hindi

kailangang sabihing walang

pasok upang lumiban sa

opisina man o 'skwela,

kung sa'n nagbabantang muli--

hindi si Ondoy kundi--ang

mga sinalanta nitong

walang masilungan, walang

makain, walang anuman

dahil sa pagkakait ng

naghahari, at kung saan

mapatutunayang muli:

Walang pasok t'wing may Sigwa.

~arbeen acuna, na iba pa kay tildeng dibuhistang lumpen, somewhere

sa metro manila ika-27 setyembre habang nangwawasak si pedring.

btw, kuhang-larawan ko yan^ noong ika-23 setyembre sa mendiola

at hunghang ang nagsabing 1k tao lang ang nagrehistro ng protesta.

31-DAY WRITING CHALLENGE #029 - 031- FINALE - FANFIC

[source]

(May disclaimer sana pero, sa dulo na lamang ho. Dito na ho nagwawakas ang paglahok sa 31-Day Writing Challenge, at sa dulo na rin ang iba pang komentaryo. Salamat ho!)

“Kathanga(h)an!,” Komentaryo ng Kalbo (firstime fanfiction ni Tilde Acuña)

Tinipon ang mga artikulong ito mula sa “Nampota, Hasel Todits!,” ang pansamantalang kolum ni Spider Jerusalem sa pahayagang MENSAHE NG MAYNILA. Sabay-sabay nilimbag ang mga ito nang tatlong ulit tulad ng pakiusap ng may-akda. Ito ang dahilan kung bakit patung-patong ang kasong isinampa sa MENSAHE. Naglaho ang may-akda at kinalulungkot naming hindi namin nabayaran ang isa’t isa sa mga dinulot na pinsala ng mga artikulong ito kaya minabuti naming ilimbag na lamang at ibenta upang kahit papaano’y makabangon muli ang MENSAHE.

–Punong Patnugot

Panimulampotangena!

Oo, tangina ano? Pang-ilang insulto na ba ito sa akin? Ako na naman ang nagsusulat ng paunang salita sa sarili kong kuleksyon. Eto kasing editor kong si Royce, parang gago. Sabi ko, nasa ibang panahon ako na para na ring ibang daigdig dahil sobrang atrasado, kingina, tas ang sabi ba naman sa akin ng gago, magjakol na lang daw ako. Tapos yung mga alalay kong chics, ang sabi sa akin, day-off daw nila. Kahit yung publisher, ayaw gumawa ng introduksyon. Pero bilang responsableng mamamahayag, ginawa ko itong panimulang salitang ito para maipakita sa inyo ang dedikasyon ko sa paghahanap ng Katotohanan.

At ano namang inasahan n’yo sa akin? Ano? Hindi n’yo ako kilala? E mga pukingina pala kayo, eh. Hindi n’yo ako kilala, tas aasahan n’yong babatiin ko kayo ng, “Hello, you guys! I love you all and I’m so happy to welcome you to my very new collection of dreams and tourism and love for the countrymen and the nation—” Ganun ba ang tipo n’yo? Yun ang inasahan n’yo? E mga bwakanangina n’yo pala talaga, eh. Kung gusto n’yo ng ganun, bumili kayo ng kuleksyon ni Kris Aquino, kung mayroon. O pwede ring kay Jonas D. Drothers, Jonas Drothers. Ewan kung sino man ang mga iyan, basta narinig ko lang ang mga pangalan dito sa Siyudad ninyo.

Bagamat humihina ang baga ko sa Siyudad n’yo dahil masyadong malinis ang hangin (oo, tarantado, alam ko sinasabi ko, malinis pa ang hangin dito sa inyo) kumpara sa Siyudad na pinagmulan ko, kaya ko pa ring hampasin ng crowbar ang kahit sinong nagtatago ng Katotohanang hinahanap ko kahit hindi ko kasing tikas yang pinagtitilian ninyong Azkals na supot naman sa palakasan pero andaming patalastas—andaming patalastas, ha, galing ako sa mundong kahit saan ka lumingon, may hihindot sayo’ng impormasyon, sa ayaw mo at sa gusto.

Iklian ko na lang hanggat maaari ang salaysay kung bakit nangyari ang tanginang trip na nagbunga nitong pagbisita ko sa Siyudad n’yo. Nakasalubong ko kasi si King Mob. Malay ko kung anong ginagawa niya sa Siyudad noong mga panahong iyon. Pero basta, puta, badtrip ako n’un, at kinailangan ko ng tropa. Di ko alam kung nasaan ang mga tao, o kung naglalaplapan ba yung mga alalay ko o ano, pero si King Mob, bigla ko na lang nakitang tumatakbo at namamaril. Edi sinabayan ko tas akala ko, binibira rin siya ng mga bata ni Beast o ni Smiler. Kinapanayam ko siya para naman maupdate ang sarili sa mga nangyayari sa pulitika bilang responsableng mamamahayag. Hindi ko kilala ang mga sinasabi niyang kaaway na Outer Church, etc, etc. Wala rin naman akong gaanong pakialam sa mga gerang nilalahukan niya ano, at may sarili akong gera! Pero nagkaroon ako ng pakialam nang makita ko ang mukha niya.

Hindi naman ako nabakla dahil kung nabakla ako, parang titi naman akong pinagjajakulan at pinanlilibugan ang sarili. Dahil, nampucha, kamukha ko si King Mob. Nang tanungin ko kung marami pa kaming magkakamukha, tumango siya at nagbigay ng dalawa pang pangalan. Binigyan ko siya ng libreng turok, kung nadidigs mo. Bilang kapalit, tinulungan niya akong “bumalik”—o “maglakbay” dahil para sa akin, bahagi ang karanasang yun ng pagsulong papunta sa isang hinaharap—sa ibang oras at ibang panahon. Tulad ng payo niya, una kong pinuntahan ang telepatikong lumpong chic boy na propesor na magtuturo sa akin kung paano magsalita sa Wika ng inyong Siyudad. At sa isang komix convention ko siya dinatnan.

Ang Baldadong Kalbong Edukador-Kuno

[source]

May habilin si King Mob na mag-ingat daw ako kay Propesor Xavier dahil tuso daw ang gago. Kaya daw nitong basahin ang isip at magbura o magmanipula ng alaala. Ha! Ako? Pucha, ulul, pakyu! Matagal nang magulo ang utak ko at sabit-sabit ang alaala, kaya hindi ko alam kung paano niya pa ito guguluhin. Nadama ko ang bentahe sa una pa lamang naming pagkikita dahil nakakunot ang noo niya na para bang hirap na hirap at parang matatae na hindi mo maintindihan. Sabay tanong kung sino raw ako, saan galing, at baka daw “mahalata” kami.

Edi syempre, sinagot ko, at sinabing mamamahayag ako ng MENSAHE NG MAYNILA at kailangan ko siya mainterview para sa aking kolum. Sa ingles pa kami nag-uusap, kasi, potangena, ano ‘ko, linguist tulad ng bayani n’yong si Rizal? Mas malupit naman ako nang di hamak doon, ano! Marami pang tinanong si Propesor, kesyo hindi pa daw siya nag-a-out na mutant siya, kesyo delikado, kesyo baka daw malagay sa peligro ang buhay niya at ang disposisyong pinanghahawakan niya, at iba pang kahindutang kabaklaang hindi ko maintindihan. Sabi ko, ganito ko ipapakete sa kolum: cosplayer siyang magkokomentaryo sa kalagayan ng edukasyon. Tiniyak ko rin sa kanyang gaguhan lang panayam, ang lahat, at basta ang gusto ko naman talaga ay magkaroon ng pagsusuri sa krisis sa edukasyon at batayang serbisyo, etc.

Tangina n’yo, wag n’yo ko husgahan. Syempre, kailangan kong manloko at gumamit ng mga lumpen na paraan para maipahayag ang Katotohanan. Pasalamat ka sa pamamaraan ko at nababasa mo ang obra maestra ko ngayon. At mas maganda sigurong abangan kung anong gagawin mo matapos ang mga rebelasyong isisiwalat ko, kaysa naman pansinin mo pa ang mga pamamaraan ko. Eh ikaw, ano bang ginagawa mo at paano at anong gagawin mo matapos mabasa itong mga katarantaduhang naririto? Basta hakbang ito sa Katotohanan at sa unang araw ko sa Siyudad n’yo, tinuruan ako ng Propesor ng inyong Wika, at nagtiwala naman siya sa akin.

Natagalan nga lamang kaysa sa normal ang pagtuturo ng Wika dahil nahirapan daw siyang magpasikut-sikot sa mga kabuktutan ng utak ko. Pinagyaman kasi ang aking isip ng mga bawal na gamot na yari sa teknolohiya ng pinagmulan kong Siyudad. Nagtakda na lamang kami ng sunod na pag-uusap at mabuti na lang at matagal itong mga kaululang komix convention na kahawig noong mga pagtitipon ng daanlibong relihiyon sa Siyudad namin. Hindi ko alam kung mabuti o masama na monopolyado at sentralisado ang relihiyon dito sa inyo.

Dahil sa napansin, nagdamit ako bilang Hesu-Kristo sa anime convention at kapag tinatanong kung sinong kinocosplay, sinasabi ko na lang na yung main character sa Jesus manga—ang pinaka-rare na manga sa sanlibutan na ako lang ang mayroon, kaya naging ‘astig’ ako sa mata ng mga cosplayer. Gagamit na lang ako ng pormula para ibuod kahit papaano ang napagusapan namin, na karamihan, sabi ko, off the record naman, pero dahil ako ito, na hindi niya kilala at maaring hindi mo kilala, nakakuha ako ng maseselang mga impormasyon:

Nang tanungin kung saan siya nagtuturo at anong, parang, press release niya, sinabi niyang sa Pamantasan at itinalaga na raw siya sa iba’t ibang matataas na posisyon dahil na rin sa kanyang kapangyarihan sa pagmamaniobra ng mga isipan ng iba. Kita ninyo, mga ungas? Wala kaming pinag-iba at magkamukha kami! At, dagdag pa niya, ginagawa niya raw ang mga ito para rin sa ikabubuti ng Pamantasan at para makapagpanukala na rin ng mga patakarang magtatanggol sa mga maglaladlad na mga mutant na nahihiya lang mag-out dahil sa malaking posibilidad ng diskriminasyon. Parepareho lang daw ang nadarama ng mga mutant na hiya, kahit pa sa Siyudad na ito, kung saan hayok sa landing o exposure sa masmidya ang mga tao.

Nang tanungin kung anong tingin niya sa edukasyon, nagmalaki siya ng mga nagawa. May sarili daw siyang “institute for learning” kung saan pinangangalagaan niya diumano ang mga espesyal na kabataan—yung mga mutant nga. At kung anu-anong shit na ang sinabi niyang hindi ko naman tinatanong hanggang ipinasok ko sa usapan ang pondo. Ang pondo raw ay nagmumula sa iba’t ibang mga NGO at LGU at pribadong korporasyon. Balak din daw niyang magtayo ng ganoong institute dito, at mabuti na lang daw na may public-private partnership program ang pamahalaang ito. Parang mauutot ako.

Nang tanungin kung hindi ba magiging mahal ang babayaran ng mga potensyal na estudyante, ngumisi lang siya—na pucha, parang si Smiler—at sinabing yun nga raw ang dahilan kung bakit humihingi siya ng tulong sa nasabing mga organisasyon. Babayaran na lang daw ito ng mga iskolar “in kind.” Napansin niyang magtatanong pa ako kaya sinagot na niyang sa pamamagitan daw ng pagseserbisyo sa mga sangay o anumang may kaugnayan sa mga nasabing organisasyon, mababayaran daw ng mga mutant ang matrikula. Dito na nagpantig ang tainga ko.

Naitago ko naman ang pagdidilim ng paningin, kaya nakagawa pa ako ng hakbang bago siya parusahan. Nagyaya akong ililibre ko siya bilang pasasalamat. Dudukot ako kunwari ng pitaka, pero ang aking sandata ang binunot ko: ang bowel disruptor. Para itong baril at batay sa pangalan, magkakaroon ka ng ideya kung anong kapangyarihan ang taglay nito. Tulad mong tangina mo ka, hindi niya alam kung anong kakayanan ng baril kong ito kaya hinamon ko siyang basahin ang iniisip ko. Wala siyang nasabi at nanatili ang mukha niyang ganoon hanggang iwanan ko ang bituka niyang nagbubulwak ng burak. Naging mabait ako at ang setting na “moderate to heavy diarrhea” lamang ang ipinataw kong parusa sa kanya.

Bagamat iligal, paborito kong armas ang bowel disruptor dahil bukod sa hindi naman ito nakamamatay, wala itong naiiwang kahit anong bakas. Oo, gago, hindi ‘to nakamamatay, pero kung mahina ang katawan tulad neto ni Propesor, maaring mawalan ng malay ang biktima—na sa pagkakataong ito ay parang na-comatose na hindi ko alam kung dahil sa pagtatae o kahihiyan dulot ng pandidiri sa sarili. Daig pa niya ang tumae lamang sa salawal dahil nakaupo at nanatili siyang nakaupo sa naninilaw niyang wheelchair nang mangyari ang sakuna.

Ang Salamangkerong Anarkistang Kalbo

[source]

Tutal, nasimulan nang edukasyon ang paksa, at mukhang may kinalaman dito ang asal at pakikitungo at kultura at maraming bagay sa Siyudad na ito, minabuti ko na ring sumama sa mga nagrarally para sa dekalidad na edukasyon. At katulad na katulad ni Smiler sa pinanggalingan ko itong presidenteng pinupulaan sa mga sigaw at sa mga plakard. Ngiti lang nang ngiti ang putangina na nadinig kong puta raw talaga ang ina. Kung gaano yun katotoo, e, hindi ko pa malaman at iba naman ang Katotohanang hanap ko sa mundong ito, at tulad ng nabanggit, o masyado akong sabog para maalala kung nabanggit, gusto ko lang namang mag-enjoy at magliwaliw at makilala ang mga kamukha ko. Nakakasurpresang may kamukha rin pala ang mga tarantadong burukrata sa Siyudad ko sa Siyudad na ito. At ang sunod kong kinapanayam nang hindi sadya ay hindi lang may kamukha. Isang photocopy ng kaibigan. Siya mismo. Si King Mob.

Nilapitan ko siya at tinanong kung bakit galit na naman siya sa gobyerno at kung underground ba siya. Tinitigan lang niya ako at sinabing baka daw ikamatay niya ang mga paratang ko, at kinuwestyon niya rin ang pagkatao ko, tulad ng Propesor. Sabi ko na lang, e punyeta naman kasing demokrasya ito, hindi pa kumikilos ang lahat ng tao, pucha. Ang sagwa pero, may kakatwang lubag ang loob namin sa isa’t isa. Baka dahil pareho kaming mukhang durugistang lutang na prinsipyado at may sinasabi pa rin namang may silbi. At, siyangapala, putangina nitong mundo ninyo, ang hirap na nga huminga dahil sa kakulangan ng carbon dioxide, hindi pa umuubra ang antipara kong kamera. Kaya wala na akong magagawa at gumuhit na lang ako sa kung anumang tawag dito. Papel. Tama? Kala n’yo, bobo ako? Mga gago.

Sa pagguhit ko ng tila mga self-protrait, parang mga accessories lang ang pinagkaiba ko sa mga ito. At tattoo na rin siguro. Walang tattoo si “Gideon,” kaya mas malaki ang titi ko sa kanya. Pero malakas din ang apog nito dahil tangina, anarkista ang gago. Bossing pala siya ng isa sa mga kolektib ng anarkistang organisasyong tinatawag na “Imbisibol.” Mas marami pa akong nadiskubre sa kanya at marami siyang alam na kung anu-anong shit na conspiracy theories. Mukhang nagsasaliksik parati. Pero sa katunayan, hindi ko alam kung mas nakatatanda o mas nakababata itong King Mob na kinakausap ko. May iba sa kanya.

Tulad ng gawi, sinabi kong mamamahayag ako at may kolum ako sa MENSAHE NG MAYNILA at baka pwedeng magtakda kami ng mas pormal na interbyu, at ang magiging output ay isa sa tatlong bahagi ng isang limited edition, once in a life time serye kong “Nampota, Hasel Todits!” Dahil sa bentaheng baka mahanap niya ang sunod na rekrut kung magkakaroon siya ng publicity, pumayag si kalbo. Sa tono nga lang ng pananalita, parang mas may yagbols yung unang King Mob na nakausap ko. Ang gulo naman ng Panahon at Espasyo, putanginang iyan!

Kinabukasan, nagkita kami sa kapihan sa Pamantasan tulad ng tinakda namin kahapon. At halos katulad nung mga tinanong ko kay Propesor ang binalangkas kong mga tanong, pero siyempre, dahil hindi naman ako tuod na robot tulad ng ibang nakita kong mamamahayag ditong nakarekord na ata ang lahat at scripted ang tanong at may maitanong lang, maaring magbago ang mga tanong, dipende sa palitan namin ng kuru-kuro. Tsaka karamihan pa rin ng diyarista dito, pucha, parang mga gago. Obhetibo, walang kinikilingan, mga ulul! Mga pakyu! Kaya nananatili sa anak nampotang lusak ang mga Siyudad dahil sa hindi paninindigan para lang manatiling ligtas. Kung si Smiler o ang Smiler ng Siyudad n’yo ang pag-uusapan, wala dapat obhetibo obhetibo. Patawan ng karampatang trato ang mga tarantadong pulitiko.

Kaya ayos naman itong si Gideon dahil halos nagkakasundo kami sa puntong iyan—ang pagpanig ng isang manunulat, o ng kahit sino, para maipakita man lamang na nag-iisip siya at hindi nag-uulat lamang ng kung anong nangyari. Edi sana, nilagyan na lang ng, kumbaga sa Siyudad ninyo, CCTV, para obhetibo at walang kampihan, pero, bwakanangina, wala ring pag-unlad kung ganoon. Kung gusto mo maging obhetibo, tangina mo, tumigil ka na sa pagbabasa, at baka mag-init ang ulo ko, sabihan pa kita ulit ng tangina mo, duwag!

Una kong tinanong ang hinggil sa pag-aaklas, kung ano bang magagawa nito, at kung bakit niya ito ginagawa. Dito na ako bahagyang napailing sa kanya, nang sabihing sa ganoon niya nakikita ang pagbabagong lipunan, sa reporma, sa pagkilos lamang sa lansangan. Sapat na raw yung ganoon. Kahangalan. Nampota pala neto, sabi ko sa loob ko, dahil, pucha, rally, anong mararating nun? Rally lang? Tumingala siya sa langit kung saan sinasabing naninirahan ang mga panginoong iniimbento ng mga putanginang mga debotong nito. Maya-maya’y umamin siyang tumiwalag na siya sa Imbisibols, at tumutulong na lang siya paminsan.

Sunod kong tinanong, kahit wala sa listahan, ay ang dahilan ng pagbaliktad niya. Itinama niya agad ang tanong ko at sinabing hindi siya nagtaksil. E gago ka pala, ba’t ka umalis at hindi na lang tumulong sa internal na pag-aayos ng organisasyon ninyo? Anlabo nampota. Akala ko ba, naghahanap kang rekrut? Hinawakan ako nito sa kwelyo at agad ko namang sinunggaban ang aking upuang ipanghahambalos, pero kapwa kaming parang tangang natigilan. Una siyang bumitiw, at hinagis ko ang upuan sa salamin. Dumampot siya ng isa sa mga bubog, at ihinarap sa akin hanggang maaninag ko ang mukha ko.

Tarantado, alam kong magkamukha tayo, bulyaw ko sa kanya. Tuluyan niyang binasag ang bubog at ikinwento ang nangyari sa isang misyon nila sa Roswell—kung anong misyong ito, hindi na niya pinalawig, basta ang mahalaga, may inumit daw siyang mahiwagang bubog na nagpakita sa kanya kung gaano karahas ang karahasan. Ay, gago ka pala, karahasan nga, putangina, wag mo ko daanin sa talinghaga mo, ano ka, makata? At sumagot ang gago. Nobelista raw siya noon. Nabanas na ako at iniba ko ang pinaguusapan.

Bilang huling katanungan, dahil gusto ko na siyang gulpihin para lang isuka niya sa dugo ang Katotohanan kung bakit siya tumiwalag, nagpigil na lang ako at tinanong kung anong plano ng kanyang grupo at kung paano nila tinitignan ang lipunan, at ang panitikan at pamamahayag sa kani-kaniyang partikularidad nito. Hinabaan ko na ang tanong, dahil ang gusto ko na lang ay pakinggan ang carbon copy na tumulong sa aking maglakbay sa Siyudad ninyong ito. Ang King Mob sa ibang panahon at espasyo. Mas malala ang sinagot nito. Magrarally daw sila tuwing walang klase, at hanggat maaari, laging papasok sa klase para maperpekto ang attendance. Sa gayong paraan daw, sa pag-aaral, sa minsanang pagrarally, sa pagsusulat tulad ni Rizal, mapabubuti nila ang kalagayan ng Siyudad. Idolo niya raw si Propesor Charles. At isa pang idolo niya kaya siya nananatiling kalbo ay si Lex Luthor na tumutulong magpuno sa kulang na badyet ng Pamantasan. Mission accomplished ako, tarantado! Dahil may ideya na ako kung sino ang huling pupuntahan, nagprisinta na akong magbayad ng inorder naming kape. At, tama, nalasap niya ang bangis ng bowel disruptor. Nakakadismaya, at sana akala ko lang na siya si King Mob. Hindi, pangungumbinsi ko sa sarili, nagkocosplay lang rin siguro ito bilang King Mob.

Dahil nabadtrip ako, ang ipinataw kong parusa sa kanya ay “complete rectal prolapse.” Iwinaglit ko sa isipang militante itong si Gideon. Swerte lang pala at pagpapala ng panginoong HesuKristo na natyempuhan ko siya sa bihira niyang pagkilos at pakikisangkot. Mabuti rin palang nagbigay-pugay ako kay Kristo nung isang araw sa pamamagitan ng pagko-cosplay, at sinwerte akong makapanayam ang cosplayer na King Mob. Teka, swerte nga ba? Torture sa aking iwaglit ang mga napagusapan namin ni Gideon. Nakakaputangina.

Ang Burukratang Negosyanteng Kalbo

[source]

Hindi ko na mawari kung tinarantado ba ako ng unang nakilalang King Mob sa Siyudad kong pinagmulan. May ganito palang Siyudad na parang hinindot na pekpek at sinalpakan ng mga tamod ng iba’t ibang hayop at putik at libag at pawis ng iba’t ibang mikorobyong nagdudulot ng masangsang na amoy na mas matapang at mapangwasak pa kay Cthulhu ang amoy na gumuguhit sa ilong hanggang sa isipan hanggang sa utak hanggang sa spinal column hanggang sa lahat ng ugat patungo sa kaluluwa. Nanunuot ang masidhing lansa na gusto ko nang agad na ilabas pero hindi mailabas dahil pilit na pumapasok ulit. Tanginang gobyerno, tanginang mga tao, sino ba ang hindi tangina sa Siyudad na ito? Wala rin palang pinag-iba sa Siyudad na pinanggalingan ko. Dibale, isang pekpek na lang, at ipapasa ko na sa publisher ang huling kolum na ito, at jajakulin ko na ang portal para labasan at ilabas ako sa Siyudad—Ang Siyudad.

Hindi mahirap hanapin si Luthor. Punung-puno kasi ng pangalan niyang pangalan rin ng mga korporasyon niya ang lahat ng produktong binebenta sa Pamantasan, at maging sa mga binebenta sa suking tindahan o mga bangketang ukinamshet sa pamimirata. Ukinamshet sa nakakatawa at nakakatuwang paraan dahil nilalapastangan talaga ang mga produkto ni Lex at binebenta sa mas murang halaga. Kaya kahit papaano, natitira nila sa puwet ang negosyanteng dati palang naging Presidente ng siraulong mundong ito. Tulad ng ibang mga dating Presidente, napanatili niya ang kuneksyon at kapit sa kapangyarihan. Hayup, matindi sigurong pagpuputa at pamumuta o pambubugaw ang ginawa nitong kinginang ito.

Hindi siya mahirap hanapin, pero mahirap maka-appointment. Matapos matunton ang opisina niya, dalawang araw ang lumipas bago kami nagkaharap. At matindi ang pinagdaanan ko sa ngalan ng paghahalungkat sa Katotohanan, at hindi naman ako nagsisis. Dahil hindi naman ako kasintanga ng mga nabalitaan kong pulis na humawak sa isang hostage krisis kamakailan, naghanda ako ng sapat na armas. Pang-finale at nireserba ko para kay Luthor ang secret weapon. Nasaid ang mga mga punglong dala ko, at dumating na sa puntong kinukuha ko ang mga armas ng mga napapatumbang putangina. Nang wala na talagang madekwatan, nariyan naman ang mga bangko, at pwede namang magsilbing crowbar ang anumang kahugis o kahawig nito.

Tulad ng maraming pa-astig na nakakapakyu na mga putanginang nasobrahan ata sa pagtitikol at ikinosplay ang Godfather kahit hindi naman ito anime, humarap ang nakaupong si Luthor na parang mafia boss—malumanay pero maangas kumilos, may kumpyansa sa sarili, at parang titi kung umasta. Itinuwid nito ang braso bilang mwestra ng pagiging maginoo. Nakikipag-kamay si gago. Dahil katulad niya rin akong gago, hindi ko pinansin ang alok niyang shakehands. Nagpakilala na lang ako bilang kolumnista ng MENSAHE NG MAYNILA, at nagpahayag ng interes sa sobrang busilak niyang damdaming singputi ng tamod na nais tumulong diumano sa Pamantasan na walang bahid ng layuning mambuntis at manghindot.

Ngiti ang putangina. Akala siguro niya, tiniis ko ang lahat ng sakit ng katawan, nabasag ang mukha ko, at nagkaroon ng bitak ang mga tadyang ko, para lamang makipagsalsalan sa kanya. Ulul! Dahil inutil ang gago, agad naman itong nagbahagi matapos tiyaking mamamahayag nga ako at maililimbag ko ang artikulo. Marami ring off the record, at babanggitin ko na para hindi makaabala mamaya sa paglalahad ko ng katigangan ng manyak na ito na wala yatang balak tumigil sa panggagahasa sa Siyudad at sa pagchupa sa sinumang tutulong sa kanyang maabot ang pangarap niyang maabot ang sukdulan ng libog at yaman.

Sa pagitan ng mga palitan, may mga pagkarinyo at pambubrutal na naganap. Minsan, bigla niyang tatanggalin ang kandado ng kahadeyero at mayamaya’y magbibilang na siya ng pera. Tapos, biglang bubuksan niya ang isang aklatan na hindi pala aklat ang mga nakasilid, kundi mga dekalidad at matataas na kalibre ng armas na halos katumbas na ng mga armas sa Siyudad na pinagmulan ko. Tapos, magbubuklat siya ng magazine ng mga chics at tatanungin kung anong mga putahe na ang natikman ko at kung ano gusto kong tikman. Mga ganoong tipo ng mga pagpapatagal sa panayam, sa kabila ng matinding pagnanais kong bumatsi na.

Pero hindi ako lumayas at hindi tumakas dahil bilang responsableng mamamahayag, dapat ko munang gawin ang aking tungkuling hanapin at ipahayag ang Katotohanan, at dahil edukasyon na rin ang paksa, doon ko na rin itinuon ang panayam. Nang tanungin sa mga polisiya niya noon sa edukasyon, at kung napatupad ba ito, hambog itong sumagot na nakabuti raw ang pagtaas ng matrikula na ngayon lamang napatupad sa Pamantasan, at sana raw ay dati pang naipatupad para agad nang napunuan ang kakulangan sa badyet na binibigay ng gobyerno.

Sinabi kong dapat singilin ang pamahalaan dahil nasa kanila naman ang buwis, at tulad ng karamihan ng mga negosyanteng ang interes lamang ay kumita, sinabi niyang hindi naman na raw iyon kailangan. At isa pa, panyero niya daw ang Smiler, o ang Presidente ng lahat ng mga Siyudad dito. Tumayo siya at kumuha ng replika ng daigdig at hinawakan ito na para bang siya ang manghuhulang may hawak sa kapalaran ng mundo. Ngumiti na naman siya ng ngit ng isang titing malapit nang makakantot at pinaliwanag na nasa krisis ang mundo at ang mga katulad niya lamang ang makapagliligtas dito. Ginagawa na raw niya ang mga kinakailangang sakripisyo. At mabuti na lamang daw ay pinahintulutan ito ng pamahalaan: ang tinatawag na private-public partnership kung saan ang isang tulad niyang mabuti ang kalooban ay maaring mag-ambag para sa ikabubuti ng lahat. Mas mabuti na raw ito kaysa mag-aklas. Ang hindi ko maintindihan, ay ang ibinulong niya sa sariling gagamitin naman daw ang kikitain mula sa Pamantasan at iba pang negosyo upang patayin si Superman. Sino ang putanginang si Superman?

Akala ko, ako ang durugista dito at ako ang sabog at ako ang may sayad, pero mukhang nakahanap ako ng katapat at mas matindi pa ata ang saltik sa akin. Kinilabutan ang isang tulad kong nakakita na ng lahat ng mas nakakasuklam at mas nakakahilakbot pang mga bagay o pangyayari at ilan lamang dito ang mga nagsasalitang kanser na may kakayanang magdahilan, ang pamamayagpag ng sopdrinks na may ebola, at mga taong dating taong naging elektronikong usok na nagtatalik. Hindi ko kinaya ang putanginang pursigidong bitiw niya ng mga salita na nagsasaad na inilaan niya ang buhay sa pagtugis kay Superman. Edukado at mayaman ang hindot na si Luthor, pero matindi talaga ang lamat sa utak. Sakto siyang kinatawan ng Siyudad na ito.

Nangatal ang putangina kong mga kamay na hindi nakisama sa partikular na pagkakataong iyon. Ilang ulit kong napihit ang pihitan ng bowel disruptor hanggang sumabog ito at ang nabasa ko na lang—sa, kumbaga, LCD display sa Siyudad at panahon ninyo—ay “Fatal Intestinal Maelstrom.” Hindi ko alam kung si Luthor ba ang salarin sa nadamang hilakbot o ang kapeng may pampabangong halamang damong cannabis at asukal na may pulburang pinaghalong shabu, cocaine, LSD at iba pang mga patok na drogang produkto ng Siyudad ninyong mas malakas ang tama sa akin kaysa sa mga droga ng Siyudad na pinagmulan. Kahit gusto kong upakan ang putanginang Smiler ninyong punyetarantado, hindi ko na tinangka dahil bukod sa hindi ko siya kamukha at hindi siya kalbo, tingin ko, kayong mga hindot kayo ang dapat magpabagsak sa kanya. Mga tangina n’yong lahat, anong gusto n’yo, umupo at maghintay na lang na gawin ko ang mga diskarteng kayo dapat ang gumagawa? Mga ulul. Pwe. D’yan na kayo! Pakyu!

(Disclaimer na nasa wakas: Hindi ko alam kung matatawag itong fanfiction dahil hindi naman ako gaanong naging fan ng tatlong kalbong kinapanayam ni Spider Jerusalem. Hindi ko rin tiyak kung may "mali" sa pagkaka-characterize ko sa pagkatao ng mga ginamit na karakter sa ehersisyong ito. Bukas naman ho ako sa puna, kaya, atak lang ho kung may problema.

Salamat sa writing challenge na ito at kahit papaano e nakapagsulat ulit ako. Itatala ko ulit sa pangwakas na entry na ito ang mga naisulat:

#001 Titi sa Noo Challenge (Tula - Malayang Taludturan)

#002 Tinigang (Tula - Malayang Taludturan)

#003 Hikbi ng Isang Icarus (Salin ng tula ni Baudelaire)

#004 Ang Hinamak na Buwan (Salin ng tula ni Baudelaire)

#005 Lethe (Salin ng tula ni Baudelaire)

#006 Maryang EDSA (Tula - Ekprasis)

#007 Maryang ELBI (Tula - Dalit)

#008 Maryang RATM (Salin ng kanta ng Rage Against The Machine)

#009 Pag-iimbestiga sa Mabuting Pilipino (Salin ng tula ni Brecht)

#010 Habang Dumarami ang Tula (Salin ng tula ni Bukowski)

#011 Maging Maunawain (Salin ng tula ni Bukowski)

#012 Mga Balyena sa Klase ng Arte (Salin ng tula ni Bukowski)

#013 Tipid Tip (Tula - Tanaga)

#014 DSL Tip (Tula - Tanaga)

#015 UPCAT Tip (Tula - Tanaga)

#016 Badtrip [i] (Tula - Tanaga)

#017 Badtrip [ii] (Tula - Tanaga)

#018 Badtrip [iii] (Tula - Tanaga)

#019 Paglilibing (Salin ng tula ni Goethe)

#020 Pagbulas (Salin ng tula ni Goethe)

#021 Pakiusap (Salin ng tula ni Goethe)

#022 Pag-iisa (Salin ng tula ni Goethe)

#023 Ang Suwail (Salin ng kwento ni Calvino)

#024 Isang Kalipumpon Ng Mga Niknik (Salin ng tula ni Hesse)

#025 Palihim Tayong Nagnanais (Salin ng tula ni Hesse)

#026 Sa Gabi Nang Maglayag Sa Laot (Salin ng tula ni Hesse)

#027 Mga Yugto (Salin ng tula ni Hesse)

#028 Para sa Ating Mga Poncio Pilato (Tula - Malayang Taludturan)

#0xx Kung Bakit Mapalad ang May Pagkukulang (Salin ng tula ni Brecht)

#029 Ang Baldadong Kalbong Edukador-Kuno

(FanFic - Spider Jerusalem (Transmetropolitan) & Professor X (X-Men))

#030 Ang Salamangkerong Anarkistang Kalbo

(FanFic - Spider Jerusalem (Transmetropolitan) & King Mob (The Invisibles))

#031 Ang Burukratang Negosyanteng Kalbo

(FanFic - Spider Jerusalem (Transmetropolitan) & Lex Luthor (Superman))

Salamat ho sa lahat ng sumubaybay, lalo sa nagpasimuno!)

31-DAY WRITING CHALLENGE EXTRA - SALIN - BRECHT

Dahil hindi ako makapagsulat dahil sa gurl to gurl fangurling doon sa may dakong Santiago ng Chile, nagsalin na lamang ako at hindi ho ito bahagi ng 31-day writing challenge--at isang bagsak ho ulit ang next na entry ko para doon. #029 - 031. Finale baga. Wala lang ho ito. Kailangan magfeeling produktibo, eh. Iyan ang napili kong isalin dahil sobrang gusto ko humithit ng Dead Can Dance at isa sa mga paborito kong nilalang si Bertolt Brecht. Hayun lang po. Matsala sa pagbisita.

Kung Bakit Mapalad ang May Pagkukulang salin ni Tilde Acuña

Kilala n'yo si Solomong mapagkuru-kuro

Alam n'yo ang kanyang sinapit,

Payak sa kanya ang masalimuot.

Isinumpa niya ang sandaling sa kanya'y nagsilang

At nakita niyang walang katuturan ang lahat.

Kung bakit dakila at marunong si Solomon.

Bagamat hindi sumubaybay ang sansinukob,

Natunghayan pa rin sa malao't madali ang nangyari.

Dinala siya ng dunong sa kanyang kinahantungan.

Kung bakit mapalad ang may pagkukulang.

Sunod n'yong nakilala si Caesar na matapang

Alam n'yo kung napaano siya.

Itinuring nilang bathala noong buhay pa,

Ngunit kanila rin namang pinaslang.

At bago itarak sa kanya ang punyal

Nakatutulilig ang kanyang daing: ikaw rin ba, anak!

Bagamat hindi sumubaybay ang sansinukob,

Natunghayan pa rin sa malao't madali ang nangyari.

Dinala siya ng tapang sa kanyang kinahantungan.

Kung bakit mapalad ang may pagkukulang.

Narinig n'yo ang tungkol kay Socrates na matapat

Ang ginoong hindi nagsinungaling kailanman.

Wala silang utang na loob, tulad ng inakala n'yo

Sa halip, mga pinuno'y umareglo ng paglilitis

At pinilit siyang uminom ng lason.

Kung bakit matapat ang maharlikang anak ng madla.

Bagamat hindi sumubaybay ang sansinukob,

Natunghayan pa rin sa malao't madali ang nangyari.

Dinala siya ng katapatan sa kanyang kinahantungan.

Kung bakit mapalad ang may pagkukulang.

Dito makikita n'yo ang mga taong kagalang-galang

Naninindigan sa angking batas ng Panginoon.

Sa ngayon, hindi pa niya binibigyang-pansin.

Kayong ligtas at tahimik sa inyong mga silid

Sumaklolo, pahupain ang paghihikahos naming mapait.

Kung bakit dalisay tayong nag-umpisa.

Bagamat hindi sumubaybay ang sansinukob,

Natunghayan pa rin sa malao't madali ang nangyari.

Takot sa diyos ang nagdala sa atin doon sa kahahantungan.

Kung bakit mapalad ang may pagkukulang.

How Fortunate the Man with None by Bertolt Brecht

You saw sagacious Solomon

You know what came of him,

To him complexities seemed plain.

He cursed the hour that gave birth to him

And saw that everything was vain.

How great and wise was Solomon.

The world however did not wait

But soon observed what followed on.

It's wisdom that had brought him to this state.

How fortunate the man with none.

You saw courageous Caesar next

You know what he became.

They deified him in his life

Then had him murdered just the same.

And as they raised the fatal knife

How loud he cried: you too my son!

The world however did not wait

But soon observed what followed on.

It's courage that had brought him to that state.

How fortunate the man with none.

You heard of honest Socrates

The man who never lied:

They weren't so grateful as you'd think

Instead the rulers fixed to have him tried

And handed him the poisoned drink.

How honest was the people's noble son.

The world however did not wait

But soon observed what followed on.

It's honesty that brought him to that state.

How fortunate the man with none.

Here you can see respectable folk

Keeping to God's own laws.

So far he hasn't taken heed.

You who sit safe and warm indoors

Help to relieve our bitter need.

How virtuously we had begun.

The world however did not wait

But soon observed what followed on.

It's fear of god that brought us to that state.

How fortunate the man with none.

31-DAY WRITING CHALLENGE # 028 - TULA

Para Sa Ating Mga Poncio Pilato

"Bakit pa pepreno? Simple lang: Bobo

Si Chris Lao. Sinumang ilulusong

Ang kotse sa baha at inakalang

Hindi ito lulutang ay mangmang,

Walang pinag-aralan, katawatawa."

LOL.

"Bakit iintindihin ang sining? Bastos

Si Mideo Cruz. Nakakaoffend ang uten sa

Mukha ni Kristo, pero hindi ang

Banal na mga titing pilit sumisiksik

At nanghihimasok sa ari ng iba."

GBU.

"Bakit hindi magagalit kay Soriano? Gago

Ang sinumang bumaboy sa sariling wika lalo

Kung Buwan ng Wika! Putangina, mahiya ka

Sa Inang Bayan! Mag-Filipino ka, at nang

Mabawasan ang lansa mo, Conyong taksil!"

STFU.

Hindi, hindi ko sisisihin ang mga nagbitiw

Ng mga kahawig na kataga dahil lahat tayo'y

Minumulto ng krisis: Imbis na libro, basura

Sa tv at iba pang midya ang hinahain sa atin.

Imbis na Kristong tumuligsa sa mga Pariseo,

K.

Kimi ang Hesus na ikinukwento sa pulpito.

Imbis na pagmamahal sa sambayanan, makitid

Na pagtingin sa wikang pambansa ang pangaral ng

Pamantasan (Alalahaning makabayan ang mga

Alemang Nazi). Ganito ang aking mungkahi:

TNX.

Bakit hindi ituring na salik ang pag-aaral ng

Mga nabanggit na kristong maaring hindi kristo

Sa mga "dekalidad" diumanong pamantasan? Bakit

Tila sinuka sila ng bayan? Mas mainam itanong:

Bakit tila hindi nila nakasalamuha ang mamamayan?

BYE.

Matapos magmuni, huhugasan ko ang aking kamay,

At bahala na kayo kung muli ninyo silang ipapako

Sa Krus ng kalbaryo ng birtwal na daigdig kung saan

Ang may impormasyon at ang nakakapagpalaganap nito

Ang nagiging pansamantalang panginoon at diablo.

31-DAY WRITING CHALLENGE #024 - 027 - SALIN

Aadbans na ko nang maagang makabayad-utang sa hamon. Patawad at nahihirapan akong kumatha dahil sa mga naisulat na, na sa tingin ko ay mainam na maisalin. Kung mabuti iyon o masama e hindi ko pa tiyak. Basta kasi ang mas naiisipan kong gawin, bagamat hindi pa mabuo, e mga komix projects. Nga pala, binabalak kong mag-abstinence muna sa internet sa mga susunod na araw. Sige po. Dami na namang pasubali.

***

A Swarm of Gnats by Herman Hesse

Many thousand glittering motes

Crowd forward greedily together

In trembling circles.

Extravagantly carousing away

For a whole hour rapidly vanishing,

They rave, delirious, a shrill whir,

Shivering with joy against death.

While kingdoms, sunk into ruin,

Whose thrones, heavy with gold, instantly scattered

Into night and legend, without leaving a trace,

Have never known so fierce a dancing.

Isang Kalipumpon Ng Mga Niknik salin ni Acuña

Libong sanlaksang kumukutitap na mga katiting

Ang sama-samang hayok na sumisiksik pasulong

Sa sumisikdong mga pag-ikot.

Masyadong nagpapakasasa palayo

para sa isang buong oras ng paglalaho,

Ngumangawa sila, nahihibang, isang matinis na ugong,

Nagigimbal nang may galak laban sa pagpanaw.

Habang ang mga kaharian, bumulusok sa pagkawasak,

Na may mga trono, pinabigat ng ginto, na dagling naglipana

Patungo sa kadiliman at alamat, nang hindi nag-iiwan ng bakas,

hindi kailanman naging tanyag sa mabangis na pag-indak.

***

In Secret We Thirst by Herman Hesse

Graceful, spiritual,

with the gentleness of arabesques

our life is similar

to the existence of fairies

that spin in soft cadence

around nothingness

to which we sacrifice

the here and now

Dreams of beauty, youthful joy

like a breath in pure harmony

with the depth of your young surface

where sparkles the longing for the night

for blood and barbarity

In the emptiness, spinning, without aims or needs

dance free our lives

always ready for the game

yet, secretly, we thirst for reality

for the conceiving, for the birth

we are thirst for sorrows and death

Palihim Tayong Nagnanais salin ni Acuña

Mayumi, banal,

taglay ang pagiging banayad ng arabeska

ang buhay nating katulad

ng pamamalagi ng mga diwatang

sumasayaw sa pinong indayog

paikot sa kawalan

kung saan ating hinahandog

ang dito at ngayon

Hinagap ng karilagan, ligayang musmos

tulad ng dapyo ng lubos na pagkakatugma

ng lalim ng iyong bubot na talop

kung saan kumikisap ang pagkasabik sa gabi

ng dagta at kagaspangan

Sa kahungkagan, lumiligid, nang walang layon at nais

paindak na pawalan ang ating mga buhay

parating handa sa paglilibang

ngunit, palihim, tayo'y uhaw sa katotohanan

para sa paglilihi, para sa pagluwal

tayo ay uhaw sa mga pighati at pagpanaw.

***

At Night On The High Seas by Herman Hesse

At night, when the sea cradles me

And the pale star gleam

Lies down on its broad waves,

Then I free myself wholly

From all activity and all the love

And stand silent and breathe purely,

Alone, alone cradled by the sea

That lies there, cold and silent, with a thousand lights.

Then I have to think of my friends

And my gaze sinks into their gazes

And I ask each one, silent, alone:

"Are you still mine,

Is my sorrow a sorrow to you, my death a death?

Do you feel from my love, my grief,

Just a breath, just an echo?"

And the sea peacefully gazes back, silent,

And smiles: no.

And no greeting and now answer comes from anywhere.

Sa Gabi Nang Maglayag Sa Laot salin ni Acuña

Sa gabi, kung kailan ako ay dinuduyan ng dagat

At nakahandusay sa hayag nitong mga alon

Ang sinag ng lupaypay na tala,

Saka ko pinawalan ang sarili nang lubos

Mula sa lahat ng liksi at lahat ng pagsinta

At tahimik na tumindig at huminga nang wagas,

Nangungulila, mag-isang dinuduyan ng dagat

Na nakahimlay doon, walang init at walang imik, taglay ang libong sinag.

Saka ko kinailangang isipin ang aking mga kaibigan

At ang titig ko'y nilulunod ng kanilang mga titig

At tinanong ko ang bawat isa, tahimik, nangungulila:

"Kayo ba'y sa akin pa rin,

Ang pighati ko ba'y pighati n'yo rin, at pagpanaw ang aking pagpanaw?

Nakadarama pa ba kayo mula sa aking pagtatangi, aking panglaw,

Hininga lamang, alingangaw lamang?"

At ang dagat ay tumitig pabalik, tahimik,

At ngumiti: hindi.

At walang pagbati at ngayon sumasalubong ang tugon saan mang dako.

***

Stages by Herman Hesse

As every flower fades and as all youth

Departs, so life at every stage,

So every virtue, so our grasp of truth,

Blooms in its day and may not last forever.

Since life may summon us at every age

Be ready, heart, for parting, new endeavor,

Be ready bravely and without remorse

To find new light that old ties cannot give.

In all beginnings dwells a magic force

For guarding us and helping us to live.

Serenely let us move to distant places

And let no sentiments of home detain us.

The Cosmic Spirit seeks not to restrain us

But lifts us stage by stage to wider spaces.

If we accept a home of our own making,

Familiar habit makes for indolence.

We must prepare for parting and leave-taking

Or else remain the slave of permanence.

Even the hour of our death may send

Us speeding on to fresh and newer spaces,

And life may summon us to newer races.

So be it, heart: bid farewell without end.

Mga Yugto salin ni Acuña

Tulad ng bawat bulaklak na kumukupas at tulad ng kasibulang

Lumilisan, ang buhay sa bawat yugto nito,

Maging ang kabutihan, maging ang bawat pagdalumat sa katotohanan

Ay namumukadkad sa araw nito at hindi mananatili magpakailanman.

Dahil maari tayong sunduin ng buhay sa bawat taon,

Ihanda, ang damdamin, para sa pahimakas, panibagong pagpupunyagi,

Ihanda nang walang takot at walang pagsisisi

Sa pag-apuhap ng bagong tanglaw na hindi maigagawad ng lumang likaw.

Namamahay sa lahat ng bukal ang mahiwagang dahas

Upang magbantay sa atin at tumulong sa ating mabuhay.

Tiwasay tayong kumilos pasulong sa malalayong pook

At huwag hayaang bimbinin tayo ng pag-aasam bumalik sa pinagmulan.

Hindi ninanais ng Kaluluwa ng Sansinukob na tayo'y igapos

Bagkus ay inaangat tayo nang hakbang hakbang sa mas malalawak na puwang.

Kung ating tatanggapin ang isang tahanang ating nilikha,

Ang karaniwang kinagawian ay tutungo sa pagpapabaya.

Dapat tayong mag-gayak para sa pahimakas at pamamaalam

Kung ayaw nating maging alipin ng pananatili.

Maging ang oras ng kamatayan natin ay maaring maghatid

Sa atin nang matulin sa naiiba at bagong mga puwang,

At pulungin tayo ng buhay sa panibagong mga tunggalian.

Kung magkagayon, damdamin: mamaalam nang walang patid.

31-DAY WRITING CHALLENGE #023 - SALIN (KWENTO)

Ang Suwail

ni Italo Calvino, salin ni Tilde Acuña

May isang bayan kung saan kawatan silang lahat.

Sa gabi, umaalis ang bawat isa sa kanilang tahanan. Dala ang kanilang mga susing nakakapagbukas ng anumang kandado at ang kanilang mga mapapanglaw na lampara, inaakyat-bahay nila ang kapitbahay. Kargado silang babalik pagsapit ng bukang-liwayway, upang malamang may nanloob din sa kanila.

Masayang namumuhay ang lahat, walang nagugulangan, dahil nangungulimbat ang bawat isa sa kapwa at ang kapwang iyon sa isa pang kapwa, tuluy-tuloy hanggang manakawan ng huling tao ang nauna. Di-maiwasan ang pandaraya sa kumersyo, sa bahagi man ng namimili o ng nagbebenta. Organisasyong kriminal ang gobyernong nangungurakot sa nasasakupan at ang nasasakupan naman ay interesado lamang sa pangagantso sa gobyerno. Kaya banayad ang daloy ng buhay dahil walang mayaman at walang mahirap.

Isang araw, di namin alam, nangyari na lamang na dumating ang isang taong matapat upang manirahan sa lugar. Sa gabi, imbis na lumabas nang bitbit ang sako at lampara, nanatili siya sa bahay para mag-yosi at magbasa ng mga nobela.

Nang dumating ang mga kawatan, nakita nilang may nakasinding bumbilya kaya hindi sila pumasok.

Matagal nagkaganito: hanggang maobliga silang ipaliwanag sa kanya na kahit pa gusto niyang mabuhay nang walang ginagawa, hindi ito dahilan upang pigilan ang ibang taong gumawa ng mga bagay-bagay. Sa bawat gabing nanatili siya sa bahay, isang pamilya ang walang kakainin sa susunod na araw.

Ang taong matapat ay nahirapang tumutol sa ganoong pangangatwiran. Lumabas na siya sa pagsapit ng dilim, at bumalik sa pagkagat ng liwanag, subalit hindi siya nagnakaw. Tapat siya, at wala nang magagawa ang sinuman. Tinungo niya ang tulay at pinanood ang pagdaloy ng tubig sa ibaba. Nang umuwi siya, nalaman niyang siya'y nilooban.

Kulang-kulang isang linggo ang lumipas nang mapagtanto ng taong matapat na mahirap pa siya sa daga, at wala nang laman ang kanyang sikmura at ang kanyang tahanan. Pero hindi ito gaanong naging problema, dahil kasalanan niya ito; hindi, ang problema ay ang kanyang ugaling gumulo sa mga bagay-bagay. Dahil hinayaan niyang siya'y manakawan, nang hindi naman siya nagnanakaw sa ibang tao; kaya parating may umuuwi nang madaling araw sa tahanan nilang wala man lamang nagalaw: ang bahay na siya dapat ang nandambong. Kaya ang kinalabasan tuloy, naging mas mayaman sa iba ang mga hindi nananakawan at ayaw na nilang magnakaw. Mas naging masahol pa ang sitwasyon dahil ang mga manloloob sa bahay ng taong matapat ay walang nakukulimbat dahil wala itong laman; kaya lalo silang naghirap.

Samantala, ang mga yumaman ay tumulad sa nakaugalian ng taong matapat at tinutungo na rin nila ang tulay at pinapanood ang pagdaloy ng tubig sa ibaba. Lalong tumindi ang kalituhan dahil ibig nitong sabihin, marami ang yumayaman at maraming iba pa ang naghihirap.

Ngayon, naintindihan ng mayayamang kung gabi-gabi silang tutungo sa tulay, di maglalaon ay maghihirap din sila . At naisip nila: 'Bayaran na lang natin ang mahihirap para manloob para sa atin.' Gumawa sila ng mga kontrata, mga nakatakdang pasahod, mga porsyento: malamang, kawatan pa rin silang lahat, at tinatangka pa ring gantsuhin ang isa't isa. Pero, tulad ng inasahang mangyayari, yumaman ang mayayaman at humirap nang humirap ang mahihirap.

Ang ilan sa mayayaman ay yumaman nang sobra hanggang hindi na nila kailangang manloob o umarkila ng manloloob para manatiling mayaman. Pero kung tumigil sila sa pagnanakaw, maghihirap sila dahil ninanakawan pa rin sila ng mahihirap. Kaya binayaran nila ang pinakamahihirap sa mahihirap upang bantayan ang kanilang ari-arian laban sa iba pang mahihirap, at nangahulugan iyon ng pagtatatag ng pulisya at ng piitan.

Kaya kaunting panahon lamang ang lumipas matapos dumating ang taong matapat, at hindi na pinag-uusapan ang tungkol sa pandarambong at pagiging biktima ng mga nandarambong, kundi ang tungkol na lamang sa mayaman at mahirap; pero lahat sila ay kawatan pa rin.

Ang natatanging taong matapat ay iyon lamang nasa simula, at namatay siya nang dahil sa kagutuman.

The Black Sheep by Italo Calvino

There was a country where they were all thieves.

At night everybody would leave home with skeleton keys and shaded lanterns and go and burgle a neighbour’s house. They’d get back at dawn, loaded, to find their own house had been robbed.

So everybody lived happily together, nobody lost out, since each stole from the other, and that other from another again, and so on and on until you got to a last person who stole from the first. Trade in the country inevitably involved cheating on the parts both of buyer and seller. The government was a criminal organization that stole from its subjects, and the subjects for their part were only interested in defrauding the government. Thus life went on smoothly, nobody was rich and nobody was poor.

One day, how we don’t know, it so happened that an honest man came to live in the place. At night, instead of going out with his sack and his lantern, he stayed home to smoke and read novels.

The thieves came, saw the light on and didn’t go in.

This went on for a while: then they were obliged to explain to him that even if he wanted to live without doing anything, it was no reason to stop others from doing things. Every night he spent at home meant a family would have nothing to eat the following day.

The honest man could hardly object to such reasoning. He took to going out in the evening and coming back the following morning like they did, but he didn’t steal. He was honest, there was nothing you could do about it. He went as far as the bridge and watched the water flow by beneath. When he got home he found he had been robbed.

In less than a week the honest man found himself penniless, he had nothing to eat and his house was empty. But this was hardly a problem, since it was his own fault; no, the problem was that his behaviour upset everything else. Because he let the others steal everything he had without stealing anything from anybody; so there was always someone who got home at dawn to find their house untouched: the house he should have robbed. In any event after a while the ones who weren’t being robbed found themselves richer than the others and didn’t want to steal any more. To make matters worse, the ones who came to steal from the honest man’s house found it was always empty; so they became poor.

Meanwhile, the ones who had become rich got into the honest man’s habit of going to the bridge at night to watch the water flow by beneath. This increased the confusion because it meant lots of others became rich and lots of others became poor.

Now, the rich people saw that if they went to the bridge every night they’d soon be poor. And they thought: ‘Let’s pay some of the poor to go and rob for us.’ They made contracts, fixed salaries, percentages: they were still thieves of course, and they still tried to swindle each other. But, as tends to happen, the rich got richer and richer and the poor got poorer and poorer.

Some of the rich people got so rich that they didn’t need to steal or have others steal for them so as to stay rich. But if they stopped stealing they would get poor because the poor stole from them. So they paid the very poorest of the poor to defend their property from the other poor, and that meant setting up a police force and building prisons.

So it was that only a few years after the appearance of the honest man, people no longer spoke of robbing and being robbed, but only of the rich and the poor; but they were still all thieves.

The only honest man had been the one at the beginning, and he died in very short order, of hunger.

31-DAY WRITING CHALLENGE #019 - 022 - SALIN

Pasensya na at inatake ng sakit ng ulo at ngayon lang ulit nagtangkang humabol sa hamon. Salin ulit ang mga ito. Bukod sa pag-aalay ng unang salin sa alaala nina Edith Tiempo at Kerima Polotan bilang pakikiramay sa literary community, pagdiriwang din ito ng parating na ika-262 kaarawan ni Goethe, kahit pa hindi na ako umabot sa reservation sa pelikulang Dante's Inferno na may tugtog ng Razorback, sponsored ng Goethe-Institut Manila. Medyo mahirap siyang isalin, btw! Mas nadalian ako kina Baudelaire at Brecht. Anyway! Heto na po. Andaming pasubali.

***

Burial by Johann Wolfgang von Goethe

To the grave one day from a house they bore
A maiden;
To the window the citizens went to explore;
In splendour they lived, and with wealth as of yore
Their banquets were laden.
Then thought they: “The maid to the tomb is now borne;
We too from our dwellings ere long must be torn,
And he that is left our departure to mourn,
To our riches will be the successor,
For some one must be their possessor.

Paglilibing salin ni Tilde Acuña

Patungo sa hukay isang araw mula sa bahay na kanilang ipinasan
ang isang dalaga;
Dumungaw sa mga bintana ang mga mamamayang dumayo upang masumpungan;
Sa luwalhating kanilang sinabuhay at yamang mula sa nakaraan
Kanilang salu-salo'y naging matimbang.
At kanilang naisip: "Ang dalaga patungo sa puntod ay isinilang ngayon;
Nagalusan maging tayong nagmula sa ating mga tahanan noong unang panahon,
At maging siyang naiwan ng ating nagdadalamhating pagyao,
Sa ating mga kayamana'y magiging kapalit,
Dahil marapat na sa kanila'y may magkamit.

***

Growth by Johann Wolfgang von Goethe

O'ER field and plain, in childhood's artless days,
Thou sprang'st with me, on many a spring-morn fair.
"For such a daughter, with what pleasing care,
Would I, as father, happy dwellings raise!"
And when thou on the world didst cast thy gaze,
Thy joy was then in household toils to share.
"Why did I trust her, why she trust me e'er?
For such a sister, how I Heaven should praise!"
Nothing can now the beauteous growth retard;
Love's glowing flame within my breast is fann'd.
Shall I embrace her form, my grief to end?
Thee as a queen must I, alas, regard:
So high above me placed thou seem'st to stand;
Before a passing look I meekly bend.

Pagbulas salin ni Tilde Acuña

Sa kabukiran at kapatagan, sa kamusmusang walang sining,
Kasama kitang sumibol sa pagdiriwang ng tag-sibol sa umaga.
"Para sa isang anak, na may kasiya-siyang pag-intindi,
Anong aking lugod sa tahanang tumatatag, bilang ama!"
At kung iyong tititigan ang daigdig,
Kagalakan mong nasa gawaing-bahay ay ibabahagi.
"Bakit ako nagtiwala, bakit nagtiwala ba siya sa akin?
Para sa isang kapatid, marapat papurihan ang Langit."
Ngayo'y wala nang pipigil sa kariktan ng pagbulas;
Pagsintang nagbabaga sa aking dibdib ay napaypayan.
Yayakapin ko ba'ng anino n'ya, lumbay kong walang katapusan?
Ay, bilang paraluman ika'y aking ituturing:
Sa pagkakatindig mo'y mataas pa sa akin ang kalalagyan;
Mapagkumbaba akong yuyukod bago ka tunghayan.

***

Petition by Johann Wolfgang von Goethe

OH thou sweet maiden fair,
Thou with the raven hair,

Why to the window go?

While gazing down below,
Art standing vainly there?

Oh, if thou stood'st for me,
And lett'st the latch but fly,

How happy should I be!
How soon would I leap high!

Pakiusap salin ni Tilde Acuña

O ikaw sintang dalagang marilag,
na may kinang ang buhok na kulay uwak,

Bakit ka nagsadya sa bintana?

Habang tumatanaw sa ibaba,
May ibinunga ba ang pagpwesto mo riyan?

Ay, kung ikaw ay nariyan para sa akin
at hahayaang pasalimbayin ang kawit,

Gaano na lang ang aking galak!
Gaano kakagyat ang lutang kong lundag!

***

Solitude by Johann Wolfgang von Goethe

OH ye kindly nymphs, who dwell 'mongst the rocks and the thickets,
Grant unto each whatsoe'er he may in silence desire!
Comfort impart to the mourner, and give to the doubter instruction,
And let the lover rejoice, finding the bliss that he craves.
For from the gods ye received what they ever denied unto mortals,
Power to comfort and aid all who in you may confide.

Pag-iisa salin ni Tilde Acuña

O magigiliw na nimpa, na namamalagi sa mga batuhan at kasukalan,
Pagkalooban ang bawat isa ng anumang lihim niyang hangad!
Gawaran ng kaalwanan ang nagluluksa at bigyan ang nagdududa ng tagubilin,
at hayaang magdiwang ang umiibig sa pagtuklas ng kanyang hinihiling.
Dahil natanggap ninyo mula sa mga bathala ang ipinagkait sa mga mortal,
Kapangyarihang magpaginhawa at tumuwang sa lahat nang sa inyo'y maglalahad.

31-DAY WRITING CHALLENGE #013 - 018 - TANAGALORE

Mukhang medyo nakahabol na ho ako at baka sa Sabado na ho ulit mag-post dahil may long overdue nang sobrang maraming bagay. Eh biglang nagka-urge magsulat. Kainis. Nilabas ko na para tuluy-tuloy na sa paglelayout and shit. AT, madaya. Madaya ako. Sensya na ho. Next time na magaattention-whore. Sa mga tumugon na lang muna sa challenge na ito magta-tag sa facebook. Salamat sa pagbisita.

TANAGALORE ni Tilde Acuña

Tipid Tip

Paano ba magtipid

sa panahon ng krisis?

"Bumili ng marami,"

payo ng negosyante.

DSL Tip

Paano susulitin

ang internet connection?

Mag-download. Kahit ano,

kahit 'di makonsumo.

UPCAT Tip

Gusto mong pumasok sa

U.P.? Ganito: Kahit

'wag nang mag-review. Basta

tiyaking may pambayad.

Badtrip [i]

Nagbabasa kang aklat

sa bus; bukod sa daldal

ng love radio, kupal ang

malubak na kalsada.

Bad trip [ii]

Tuyong lalamunang 'di

matubigan at pantog

na sasabog kung hindi

ilalabas ang tubig

na wala; habang nasa

mahabang byaheng walang

hinto sa paninira

ng alanganing bait.

Bad trip [iii]

Apila sa emosyon

ng mga may atraso,

tandaang 'di aatras

ang kaso sa trangkaso.

31-DAY WRITING CHALLENGE #010 - 012 - SALIN

(Hindi ko nagawa ang inisyal na balak. Nagsalin. Mukhang okay naman bagamat lalaking lalaki itong si Bukoski, kainis.)

As The Poems Go by Charles Bukowski

as the poems go into thousands you

realize that you've created very

little.

Habang Dumarami Ang Tula

salin ni Acuña

habang dumarami ang tula iyong

mawawari ang kinatha mo ay sakdal na

kakaunti.

***

Be Kind by Charles Bukowski

we are always asked

to understand the other person's

viewpoint

no matter how

out-dated

foolish or

obnoxious.

Maging Maunawain

salin ni Acuña

parating hinihiling sa ating

intindihin ang pagtingin

ng ibang tao

kahit gaano

ka-gasgas,

ka-hunghuang

o katutul-tutol.

***

Cows in Art Class by Charles Bukowski

good weather is like

good women-

it doesn't always happen

and when it does

it doesn't

always last.

man is more stable:

if he's bad

there's more chance

he'll stay that way,

or if he's good

he might hang

on,

but a woman

is changed

by

children

age

diet

conversation

sex

the moon

the absence or

presence of the sun

or good times.

a woman must be nursed

into subsistence

by love

where a man can become

stronger

by being hated.

Mga Balyena sa Klase ng Arte

salin ni Acuña

ang mabuting panaho'y

parang

mabubuting babae--

hindi parating nangyayari

at kung sakali

hindi parating

nagtatagal.

mas matatag

ang lalaki:

kung siya'y gago

malaki ang tsansang

mananatili siyang gago,

o kung maginoo

mananatili siyang

maginoo,

pero ang babae

ay binago

ng

mga supling

katandaan

kinakain

talastasan

pakikipagtalik

ng buwan

ng pagdating o

pagliban ng araw

o matatamis na alaala.

Marapat na itaguyod ang babae

sa pagiging ganap

sa pag-ibig

kung saan ang lalaki ay maaring

tumatag lalo

kung siya'y kasusuklaman.

31-DAY WRITING CHALLENGE #006 - 008 - TRINITY

(EDSA / ELBI / RATM - ekprasis / dalit / salin)

Tatlong Marya ni Tilde Acuña

Maryang EDSA* (1: Ekprasis?)

Simbolo ng kapayapaan, reyna ng kalangitan,

ginintuan diumano hindi lang ang puso,

maging ang buto, balat at suot ng Maryang EDSA.

Sagisag daw ang dilaw ng pagbabago noong

matapos ang diktadurya ng umastang

Kristong hindi ko na inabutan, pero

ano itong natatanaw? Malabo man ang

mata, tiyak kong malinaw ang aking isip

sa nasasaksihang pangitain ng nakalipas

na kinabukasan: tumatangis ang Marya

ng EDSA, hindi ng tubig, kundi ng tintang

pumupulandit; at lumuluha ng namumuong

likidong nagiging nag-aalumpihit

na mga uod hanggang tuluyang maagnas

ang maskara at sumisingaw ang lansa

ng nabubulok na butanding at naglilipana

ang mga galamay ng mga pugita mula

sa gula-gulanit na abitong gintong

pinipira-piraso ng mga apendaheng

nagiging ulupong na lumalason sa utak

ng mga walang muwang hanggang maging

bangkay sila nang hindi nila nalalaman.

Ang kanina'y altar o dambana, ngayo'y

puntod na. Tunay kang sagisag ng pagbabago,

reyna ng kalangitan, simbolo ng kapayapaan.

*Epifanio Delos Santos Avenue -- nagkaroon daw dito ng rebolusyon noong 1986.

Maryang ELBI* (2: Dalit?)

Batung-bato na ang Maryang

estatwang may bangang bitbit.

Tirik-matang nagbibilang,

hindi ng poste, kundi ng

mga paso. Batu-bato,

seme-semento wala nang

samyo ng hamog at damong

malanghap sa gazebo niyang

pedestal. Lansa lamang ang

gumuhit sa kanyang ilong;

Batung-bato sa sangsang na

kundi tamod ay dugo ng

mga nilaglag na 'skolar

na kulang sa matrikulang

gagastusin sa palayok

na batung-bato sa kanyang

pag-iral. Masunurin at

humayo't nagpakarami

silang mga banga ngunit

nagdulot ng pagkabato

ni Maryang nawala'ng sigla.

Dati, gumagalaw pa daw

ang dilag at bumabati--

hanggang puso niya'y nabato.

*Tawag sa University of the Philippines Los Banos ng mga nag-aral dito.

Maryang RATM* (3: Salin?)

Naglalagablab ang araw sa pagtapak

ni Marya sa kalatagan ng buhangin

sa hilagang lupain

bilang taong kontrabandong

ipinuslit ng milyonaryong

mula Jalisco para sa bossing.

Nang isalpak sa papag ng trak,

siya'y kumakapit sa krusipiho.

Heto na ang usok ng tambutso,

winawakwak ang kanyang baga,

palayong pumaspas papuntang pastulan

na tila bakang dumaranas

ng matinding lagnat.

Pawis at suka ang bumulwak,

at siya'y nagdarasal at nasasakal

sa alaala ng tahanan

ng mga armas ng kano para sa dugong inutang

ng nagbabagang mga bukiring dinambong ang tipak at buto

ng itinagong mga puntod na binitag ng bungang-isip ng digma

ng kawalan ng wala ng walang sinumang walang natira.

Ang lahat ng ito ang kanyang bulubundukin at himpapawid at

siya'y nagpapamalas

nang palagos sa madugong ragasa ng kasaysayan.

Siya'y isinisilang muli

at, tulad ng araw, nagmamaliw lamang upang muling lumitaw.

Siya'y nandito habang panahon.

Malapit na ang kanyang sandali.

Kailan ma'y hindi malulupig ngunit narito pa rin

Upang baklasin ang balatkayo.

At ngayo'y mayroon na siyang kota,

ang krusipiksyon ng karayom at sinulid,

binenta at dinispatsa sa bagong palugit

ng Mason Dixon,

nilalaslas ang maong,

isang pulgada mula sa kanyang ugat,

nang dumating ang bossing

na ngayo'y sa utak ni Marya tumatapak,

bumabayo, naninindak,

inaanod ang maghapong

walang minuto sa pagpapahinga,

walang saglit sa pagdarasal

at halos walang tinig

habang siya'y hinahagupit,

kaluluwa niya'y iginapos sa nais ng bossing,

"Tungkulin kong kumitil kung malilimot mong lumunok ng pildoras!"

Braso niya'y nangingisay,

pinalibutan ng mga kapatid niyang tumitili,

na parang nasa masamang panaginip,

mga mata'y nakatitig sa pulang batis,

manhid habang pulso'y tumutudla ng dugo sa sahig,

Ako'y kawalan ng wala ng walang sinumang walang natira.

Ang lahat ng ito ang kanyang bulubundukin at himpapawid at

siya'y nagpapamalas

nang palagos sa madugong ragasa ng kasaysayan.

Siya'y isinisilang muli

at, tulad ng araw, nagmamaliw lamang upang muling lumitaw.

Siya'y nandito habang panahon.

Malapit na ang kanyang sandali.

Kailan ma'y hindi malulupig ngunit narito pa rin,

upang baklasin ang balatkayo,

upang baklasin ang balatkayo,

upang baklasin ang balatkayo,

walang minuto sa pagpapahinga,

walang saglit sa pagdarasal,

walang minuto sa pagpapahinga,

walang saglit sa pagdarasal,

walang minuto sa pagpapahinga,

inaanod ang maghapon,

isang pagkakataon lang para magdasal

Upang baklasin ang balatkayo

baklasin ang balatkayo

upang baklasin ang balatkayo

upang baklasin ang balatkayo.

*Rage Against The Machine. Rapmetal band. Baka trip itong iperform ng Axel Pinpin Propaganda Machine. Mukang bagay dahil pareho namang may machine. Walang bantas. Si Che Guevarra talaga. Si Che yung vocalist ng Rage Against the Machine. Old Joke. Andito ang orihinal:

http://www.ratm.net/lyrics/mar.html

MARIA

Tha sun ablaze as Maria's foot

Touches tha surface of sand

On northern land

As human contraband

Some rico from Jalisco

Passed her name to tha boss

She stuffed ten to a truckbed

She clutches her cross

Here comes tha exhaust

And it rips through her lungs

She's off fast to tha pasture

Like cattle she'll cross

Degree 106

Sweat and vomit are thrown

And she prays and suffocates

Upon tha memories of home

Of Yanqui guns for blood debts on tha loans

Of smoldering fields rape rubble and bones

Of graves hidden trapped up in visions of war

Of nothing no one nobody no more

These are her mountains and skies and

She radiates

Through history's rivers of blood

She regenerates

And like tha sun disappears only to reappear

She's eternally here

Her time is near

Never conquered but here

To tear away at tha mask

And now she got a quota

Tha needle and thread crucifixion

Sold and shipped across tha new line

of Mason Dixon

Rippin' through denim

Tha point an inch from her vein

Tha foreman approach

His steps now pound in her brain

His presence it terrifies

And eclipses her days

No minutes to rest

No moment to pray

And with a whisper

He whips her

Her soul chained to his will

"My job is to kill if you forget to take your pill"

Her arms jerks

Tha sisters gather round her and scream

As if in a dream

Eyes on tha crimson stream

Numb as her wrists spit shots of blood to tha floor

I am nothing, no one, nobody, no more

These are her mountains and skies and

she radiates

And through history's rivers of blood

she regenerates

And like tha sun disappears only to reappear

Maria she's eternally here

Her time is near

Never conquered but here

To tear away at tha mask

To tear away at tha mask

To tear away at tha mask

No minutes to rest

No moment to pray

No minutes to rest

No moment to pray

No minutes to rest

It eclipses her day

Just a moment to pray

ugh!

To tear away at tha mask

Away at tha mask

To tear away at tha mask

To tear away at tha mask

31-DAY WRITING CHALLENGE #003 - 005 - SALIN

Last na ho ito para sa araw na ito. At ito na ang simula ng "pandaraya," ie translation. Unang balak e bukas na ito ipost pero para ipressure ang sariling gumawa ng bago bukas, edi ipopost ko na ngayon ang Combaudelaire na ito 3 x 3 x 3, i.e. tatlong ulit isinalin at tatlong.. well, salin. Dami pang satsat, heto na ho:

***

Les Plaintes d'un Icare by Charles Baudelaire

Les amants des prostituées

Sont heureux, dispos et repus;

Quant à moi, mes bras sont rompus

Pour avoir étreint des nuées.

C'est grâce aux astres nonpareils,

Qui tout au fond du ciel flamboient,

Que mes yeux consumés ne voient

Que des souvenirs de soleils.

En vain j'ai voulu de l'espace

Trouver la fin et le milieu;

Sous je ne sais quel oeil de feu

Je sens mon aile qui se casse;

Et brûlé par l'amour du beau,

Je n'aurai pas l'honneur sublime

De donner mon nom à l'abîme

Qui me servira de tombeau.

The Lamentations of an Icarus

Translated by Geoffrey Wagner,

Selected Poems of Charles Baudelaire (NY: Grove Press, 1974)

The lovers of prostitutes are

Happy, cheerful, well-fed;

As for me, my arms are broken

Through having hugged the clouds.

It is thanks to the incomparable stars,

Blazing in the depths of the sky,

That my devoured eyes see only

The memories of suns.

In vain I wished to find

The center and the end of space;

I know not under what fiery eye

I feel my wings breaking;

And burnt up by love of beauty,

I shall not have the splendid honor

Of giving my name to the abyss

Which will serve as my grave.

Hikbi ng Isang Icarus

Salin ni Tilde Acuña

Maligaya, malugod, liglig

ang kabit ng puta;

Ngunit kapos ang aking bisig

nang yumapos sa alapaap.

Salamat sa mga bituing walang kaparis

na nagliliyab sa lalim ng langit,

at alaala na lamang ng mga araw

ang nasisilip ng pinagal kong paningin.

Bigo kong hinagilap

ang puno't dulo ng kalawakan;

Walang malay kung anong panlilisik

ang pumupunit sa aking mga pakpak.

Kahit tinupok ng pagsinta sa bighani,

hindi mapapasaakin ang sukdulang dangal

ng pag-gawad ng aking pangalan sa bangin

na magsisilbing aking libingan.

***

La Lune offensée by Charles Baudelaire

Ô Lune qu'adoraient discrétement nos pères,

Du haut des pays bleus où, radieux sérail,

Les astres vont te suivre en pimpant attirail,

Ma vieille Cynthia, lampe de nos repaires,

Vois-tu les amoureux sur leurs grabats prospères,

De leur bouche en dormant montrer le frais émail?

Le poète buter du front sur son travail?

Ou sous les gazons secs s'accoupler les vipères?

Sous ton domino jaune, et d'un pied clandestin,

Vas-tu, comme jadis, du soir jusqu'au matin,

Baiser d'Endymion les grâces surannées?

— «Je vois ta mère, enfant de ce siècle appauvri,

Qui vers son miroir penche un lourd amas d'années,

Et plâtre artistement le sein qui t'a nourri!»

The Offended Moon

Translated by William Aggeler,

The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

O Moon whom our ancestors discreetly adored,

Radiant seraglio! from the blue countries' height

To which the stars follow you in dashing attire,

My ancient Cynthia, lamp of our haunts,

Do you see the lovers on their prosperous pallets,

Showing as they sleep, the cool enamel of their mouths?

The poet beating his forehead over his work?

Or the vipers coupling under the withered grass?

Under your yellow domino, with quiet step,

Do you go as in days of old from morn till night

To kiss the faded charms of Endymion?

— "I see your mother, child of this impoverished age,

Bending toward her mirror a heavy weight of years,

Skillfully disguising the breast that nourished you!"

Ang Hinamak na Buwan

Salin ni Tilde Acuña

O Buwan, na siyang mapitagang iniibig ng aming mga ninuno,

Nakasisilaw na harem mula sa tayog ng mga lalawigang bughaw

Na siyang tinutunton ng mga bituing magagara ang bihis,

Sinauna kong Cynthia, tanglaw ng aming purok,

Nakikita mo ba ang mga magsing-irog sa kanilang mapalad na papag,

Pinasisilip sa pagkagupiling, ang malamig na baluti ng kanilang mga ngipin?

Ang makatang hinahataw ang noo hanggang matapos ang kaniyang obra?

Ang mga nagtatalik na ulupong sa tabing ng mga tuyong talahib?

Sa ilalim ng almarilyo mong kapoteng tahimik kung yumabag,

Nagpapatuloy ka pa ba, tulad dati, mula umaga hanggang gabi

Sa paghalik sa lumipas na alindog ni Endymion?

— "Nakikita ko ang iyong ina, paslit nitong nagdarahop na panahon,

Matimbang ang mga taong ibinabaling niya patungo sa kanyang salamin,

Mahusay niyang kinukubli ang dibdib na nagkalinga sa iyo!"

***

Le Léthé by Charles Baudelaire

Viens sur mon coeur, âme cruelle et sourde,

Tigre adoré, monstre aux airs indolents;

Je veux longtemps plonger mes doigts tremblants

Dans l'épaisseur de ta crinière lourde;

Dans tes jupons remplis de ton parfum

Ensevelir ma tête endolorie,

Et respirer, comme une fleur flétrie,

Le doux relent de mon amour défunt.

Je veux dormir! dormir plutôt que vivre!

Dans un sommeil aussi doux que la mort,

J'étalerai mes baisers sans remords

Sur ton beau corps poli comme le cuivre.

Pour engloutir mes sanglots apaisés

Rien ne me vaut l'abîme de ta couche;

L'oubli puissant habite sur ta bouche,

Et le Léthé coule dans tes baisers.

À mon destin, désormais mon délice,

J'obéirai comme un prédestiné;

Martyr docile, innocent condamné,

Dont la ferveur attise le supplice,

Je sucerai, pour noyer ma rancoeur,

Le népenthès et la bonne ciguë

Aux bouts charmants de cette gorge aiguë

Qui n'a jamais emprisonné de coeur.

Lethe

Translated by Geoffrey Wagner,

Selected Poems of Charles Baudelaire (NY: Grove Press, 1974)

Come on my heart, cruel and insensible soul,

My darling tiger, beast with indolent airs;

I want to plunge for hours my trembling fingers

In your thick and heavy mane;

In your petticoats filled with your perfume

To bury my aching head,

And breathe, like a faded flower,

The sweet taste of my dead love.

I want to sleep, to sleep and not to live,

In a sleep as soft as death,

I shall cover with remorseless kisses

Your body beautifully polished as copper.

To swallow my appeased sobbing

I need only the abyss of your bed;

A powerful oblivion lives on your lips,

And all Lethe flows in your kisses.

I shall obey, as though predestined,

My destiny, that is now my delight;

Submissive martyr, innocent damned one,

My ardor inflames my torture,

And I shall suck, to drown my bitterness

The nepenthe and the good hemlock,

On the lovely tips of those jutting breasts

Which have never imprisoned love.

Lethe

Salin ni Tilde Acuña

Pumarito ka sa aking kasingkasing, halang na kaluluwa,

Mutya kong musang, hayup na aligaga sa pagkakalutang;

Nais malulong ng mga nangangatog kong daliri

sa makapal at umaapaw mong buhok.

At sa kamison mong puno ng iyong halimuyak,

ibuburol ko ang kumikirot na isip

at sisinghap tulad ng kumupas na bulaklak,

ang matamis na lasap ng sumalangit na pag-ibig.

Nais kong magpahinga, magpahinga at hindi ang huminga,

sa idlip na kasinlambot ng pagkalagot ng hininga,

Mga halik na walang damdamin ang aking isasaplot

Sa katawan mong tanso sa kintab at kinis.

Upang malulon ang humupa kong pagtangis,

Ang nais ko lamang ay ang bangin ng iyong banig;

Isang mabisang paglimot ang nananatili sa iyong mga labi,

At tumitigis sa iyong mga halik ang tanan ni Lethe.

Tatalima ako, na tila itinakda,

Ang kapalaran ko, na siyang aking ikasisiya;

Masunuring martir, yaong inosenteng isinumpa,

Ang sigla ko ang nagpapasiklab sa aking paghihirap,

Upang lunurin ang hinanakit, aking sisimutin

Ang nepenthe at ang kamandag ng mahusay na kaliskis-ahas,

Mula sa marilag na rurok ng nakausling dibdib

Na kailanma'y hindi nagbilanggo ng pag-ibig.