Friday, January 6, 2012

Scratches and Sketches: It's More Crabs in the Philippines? O R'lyeh?

I've been translating, since I feel like I cannot write anything decent recently, but that's really beside the point. Before anything else, let me just say that I am writing this, and the commentaries to come, out of the need to speak my mind regarding a lot of art-related issues--as I have been having sentiments that I'd rather not air because of a motherfucker named self-censorship. Take whatever assertions herein as inquiries. This particular column shall be commentaries on sociopolitical issues. "Scratches & Sketches" was first used in my column at the Makiling Views community newspaper, a class requirement, way back 2008 [?].

I would rather not comment on the plagiarism, originality, It's more fun in Switzerland, commotion, whether it is a tagline, a headline, a slogan, or whatever is not something that bothers me, and I have no issue as regards the creativity, artfulness, and anything involving the aesthetics, the form, (though as a friend remarked, it is jeje, and I have nothing against jeje) but I think the genius behind the idea of "It's more fun in the Philippines" is something that deserves recognition. Why?

I think the choice of words prepared the campaign (yun nga ba tawag dun? di ako sure) for probable, perceived attacks. Whoever shall dare diss the campaign may outright be labeled as any of the following: killjoy (KJ!), pessimist, cynical, anti-Filipino, and, of course, talangka, or crab, as in crab mentality--the favorite catch phrase used by apologists against those who challenge the status quo by airing out sentiments (fave din nila yung, "puro naman kayo reklamo!").

Sadly, we have different persepectives. We think different thoughts, and we can't just support something because it is conceived by a kapwa Pilipino. Joining such a bandwagon of faux nationalism seems naive, if not misinformed. Maybe we should ask ourselves again, what or who is the Bayan? We love the chunks of islands, since they are ours, and they are beautiful and we shall be proud of it? Is that it? Territorial? Do you believe that we really our in control of our natural resources? And, what does it mean to be Makabayan, roughly translated as Nationalist? Does living in a delusion count? That we, the 99%, are doing fine and having fun? The problem of this culture of being carefree is double-edged. It may help us cope, but it may also develop indifference.

Now, you may opt to leave as you are discerning (lantaran na nga!) that this entry is nega or bad vibes (terms these days, awkward gamitin!), and if you do, go on and leave and live in your comfort zones where everything is fun and free from crabs, but try to consider and ponder how the sentiments are genuine. If you are still with me at this point, despite my being KJ, let me suggest that criticism against the campaign are neither baseless, pessimist, cynical whims nor the Filipino people loathing themselves for the sake of it. And, no, they are not being crabs because, I think, if we can agree and meet half-way at some point, it is the unity that we have that nationalism in us, and we do not fail at being proud and associating our selves with renowned Filipinos, claiming their victories as our own, since we are brothers and all that kinship, support etc etc.

So, no, criticism does not necessarily mean crab mentality, especially if the sentiments are shared by a number of people who has nothing to do, or has no relation at all, or has no personal grudges against the minds behind the campaign. Sentiments questioning the truth in the claim that "It's more fun in the Philippines" are valid, objective, realistic, and down-to-earth. Well, you ask yourselves, is it really more fun in the Philippines? Well, it is. The government puts premium to corporate interests at the expense of the living conditions of its people, cares a hell lot more about what the tourists think at the expense of what the people feel, and accepts the destiny of this country to be a cash cow at the expense of genuine service to its people, among many other punchlines that are so fun they hurt.

It is fine to laugh things away by making fun of the campaign and turning it into a meme, but it is sad if it shall end there. It is up to us to make the Philippines more fun for the rest of us who felt that the campaign is misleading. Being drunk with happiness is different from having fun while coping with the times and pushing for change. The former discourages thinking--reacting against any critical thought, pushing any suggestion away, reeking of boundless, mindless liberty, while the latter opens the room for discourse--attempting to find certain truths, welcoming alternatives, and struggling to unite.

Quontextag [i]: It's more fun in the Philippines

Yeah, a new, uhm, label. Can't articulate my mind, so, I'd keep some musings short by mentioning something that's "trending," and lifting, and juxtaposing , and linking stuff, in an attempt to share my thoughts by lifting a chunk of text out of its context and in another context. Daming shit! Anyway, got this [link] from Sir Omeng Rodriquez.

#ItsMoreFunInThePhilippines

fun (n.) "diversion, amusement," 1727, earlier "a cheat, trick" (c.1700), from verb fun (1680s) "to cheat, hoax," of uncertain origin, probably a variant of M.E. fonnen "befool" (c.1400; see fond). Stigmatized by Johnson as "a low cant word." Older sense is preserved in phrase to make fun of (1737) and funny money "counterfeit bills" (1938, though this may be more for the sake of the rhyme). See also funny. -from the Online Etymology Dictionary.

Indeed. So fun. And yes, those bells you're hearing are of faux nationalism!

*update - 01072012 - 0840 - I was drafting some sorta essay about this, and as I've expected, it ended up as draft, unpublished, shelved, since I don't think I can write that well and other people are more able to articulate what I am trying to convey. So, I "share" a status update from Prof. Gerry Lanuza, taken out of the SNS context and into this context.*

Freud suggested that the jokework involved in successful aggressive jokes distracts the listeners so that they’re not fully aware of the aggressive content at which they are laughing. Laughter is totalitarian when it says: I can get away with it because I’m only joking! Postmodernism has transformed this TOTALITARIAN laughter into CYNICAL LAUGHTER: the laughter of ‘those in the know’ who understand the web of capitalist conspiracies that we are caught within yet incapable of escaping from. This critical distance from the reality of oppression does not result in collective action. It results in more isolation, or individual liberation through new age spirituality, virtual reality gaming, or the occasional work-place transgression. The CYNIC’S inside knowledge of oppression makes him superior, thus making him enjoy his political inaction! Wag tayong cynic jokers! Instead, let’s laugh with the workers.

There. God, I promise, I tried filling this space up with the gist of how I see this, say, trending phenomenon, but I just can't find the words. I can't write, thus the translations.

Thursday, January 5, 2012

Tulad ng isang nakikinig sa ulan (Octavio Paz)

Burador, as usual. Muli, natetempt na ko magdasal, god. Pa-rant--badtrip tong "what we are and are" na sinalin bilang "kung ano tayo at ang ating pag-iral," iniisip ko tuloy, ano kayang salin ng "I think, therefore I am," ubra ba'ng "Nag-iisip ako, kaya ako umiiral"?

Tulad ng isang nakikinig sa ulan
ni Octavio Paz, salin ni Tilde Acuña

Pakinggan mo ako tulad ng isang nakikinig sa ulan,
hindi nakatuon ang pansin, hindi nalilito,
marahang mga hakbang, mahinhing ambon,
yaong tubig na hangin, yaong hangin na oras,
lilisan pa rin ang araw,
parating pa lamang ang gabi,
mga balangkas ng hamog
sa pagpihit ng sulok,
mga balangkas ng oras
sa hilis ng paghimpil na ito,
pakinggan mo ako tulad ng isang nakikinig sa ulan,
nang hindi nakikinig, dinggin mo ang sasabihin ko
nang may mulat na mga mata ng isip, nakaidlip
nang malay ang lahat ng limang pandama,
umuulan, marahang mga hakbang, ungol ng mga usal,
hangin at tubig, mga salitang walang bigat:
kung ano tayo at ang ating pag-iral,
ang mga araw at mga taon, ang sandaling ito,
panahong walang timbang, masidhing hinagpis,
pakinggan mo ako tulad ng isang nakikinig sa ulan,
kumikinang ang basang aspalto,
tumataas ang usok at lumalakad palayo,
nagpapamalas ang gabi at tumititig sa akin,
ikaw ay ikaw at ang katawan mo ng usok,
ikaw at ang wangis mo ng dilim,
ikaw at ang buhok mo, ang di-nagmamadaling kidlat,
tumatawid ka sa lansangan at lumalagos sa aking noo,
mga hakbang ng tubig na bumabagtas sa aking mga mata,
pakinggan mo ako tulad ng isang nakikinig sa ulan,
kumikinang ang basang aspalto, tumatawid ka sa lansangan,
ito ang hamog, naglalagalag sa gabi,
ito ang gabi, natutulog sa iyong banig,
ito ang atikabo ng alon sa iyong hininga,
pinahihinay ang noo ko ng mga daliri mong taglay ng tubig,
tinutupok ang mga mata ko ng mga daliri mong taglay ng apoy,
minumulat ang mga talukap ng panahon ng mga daliri mong taglay ng hangin,
isang tagsibol ng mga pangitain at mga muling pagkabuhay,
pakinggan mo ako tulad ng isang nakikinig sa ulan,
lumilipas ang mga taon, bumabalik ang mga saglit,
naririnig mo ba ang mga yabag sa kabilang silid?
hindi rito, hindi roon: naririnig mo sila
sa ibang panahon na yun pala ay ngayon,
pakinggan mo ang yabag ng panahon,
manlilikha ng mga pook na walang bigat, wala kahit saan,
pakinggan mo ang bagyong kumakaripas sa bangkal,
mas gabi ngayon ang gabi sa kagubatan,
humimlay na ang kidlat sa kama ng kayakas,
isang tigalgal na bakuran ang inaanod paloob,
sumasaklob ang anino mo sa pahinang ito.

Monday, January 2, 2012

Eksena sa kalye [ii]


Hapung-hapo pa rin ako matapos tumakbo, tumakbo, tumakbo nang malayo palayo, palayo sa naniningil na drayber na masugid pa sa desperadong manliligaw, nakakura at sinisingil ako ng utang na singkwenta pesos na hindi ko naman napakinabangan kahit singko sentimos dahil, ganito ang nangyari: ang dyipni ni manong na nasa New Dorm, kung saan ako dating nanirahan, kung saan kagagaling ko lang at nalamang silid-aralan na ang dating mga silid-tulugan, at doon ko nakita si Regine na kasama ko sa isang grupo ng mga komikero at si Regine na mabuting kaibigang nagbigay sa akin ng dagang stuffed toy noong freshman pa ako, umakyat akong New Dorm dahil napadpad akong muli sa Pamantasang kumupkop sa akin sa loob ng anim na taon, at gusto kong malaman kung ano nang nangyari, umakyat ako sa New Dorm ngunit ilang saglet lang, may klase na si Regine na nalito kung siya ba ang tinawag kong Regine o yung isang Regine, lumabas ako sa Dormitoryong naging pang-akademiko na palang gusali, naghintay sa may kubo kung asan may mga estudyanteng nagtanong kung ano ako, at sinabi kong dati akong taga-New Dorm at tinanong ko na rin kung mga kasalukuyang mga residente lang ba ang pwede roon kapag open house, sinabi nilang hindi, welcome daw ako doon, etc etc, ano daw trabaho ko, sinagot ko naman, tinanong nila kung kami ba ang gumagawa ng mga ganito, ganyan, sinagot ko sila, tinanong nila kung rocker ako, tinanong ko sila, ano ba paano ba masasabi pag rocker, hindi sila nakasagot, nagpalawig ako, hindi ko naiintindihan ang tanong pero music enthusiast ako, malawak ang saklaw ng soundtrip ko, yung playlist ko nga bago matapos ang 2012, handpicked na mga album na mula sa iba't ibang genre* kaya hindi ko alam kung rocker ba ako o mahilig lang sa musika sa lahat ng hugis at laki, wika ko, at biglang dumating ang maraming estudyante, tila may ritwal silang hindi ko alam, humarap ang isang bulto sa isa pang bulto, at may chant chant na hindi ko maintindihan, at dahil hindi ko maintindihan, lumabas na lang ako sa kubo, tsinek ang bag ko para sa kwaderno at lapis, wala doon, naiwan ko ata noong tumambay ako kanina sa opisina ng pahayagan ng mga estudyante, kaya inisip ko kung bababa ba ako o hihintayin na lang matapos ang klase ni Regine na hindi tiyak kung siya ba o yung isang Regine ang hinihintay ko, pero ang tiyak, pareho ko silang matagal nang hindi nakikita, nagpasya akong antayin na lang, dahil bulubundukin ang New Dorm, malayo sa sibilisasyon talaga, tumambay muna ako sa dyipni tas umandar yung dyipning akala ko e paparada lang tas bumulusok ito pababa, sigaw ko para, dumaan sa kung anu-anong building, sigaw ko para, dumaan sa kung anu-anong bahay, tas nakailang sigaw pa ako nang para hanggang tumigil matapos kung saan saan magsusuot na lusutan, tas pagbaba ko, sumabit ang bag ko, paakyat na sana ako pabalik sa New Dorm, kaso kailangan ko tumakbo at sabayan yung bilis ng dyipni dahil kung hindi, makakaladkad ako nito, pag binitiwan ko naman yung bag ko, mamumulubi ako at magiging kawawa sa mahabang panahon, kaya tumakbo ako, kaalinsabay ng dyipni, tumakbo ako at nagsisigaw hanggang tumigil ang dyipni, nagsisigaw rin ang tsuper, ansimple simple daw bumaba at magkandado hindi ko raw magawa, korap daw ako, na hindi ko maintindihan ang pinagmulan, baka akala niya, nananadya ako para makadilihensya ng pampaospital kasi uso yatang modus iyon, pero hindi naman ako gago para isakripisyo ang katawan para sa iilang baryang gagastusin sa sinakripisyong katawan, binaba ako nung drayber, korap daw ako magbayad daw akong singkwenta pesos, binulyawan ako nung drayber at walang tigil ako sa pagpapaliwanag na malay ko bang bababa na yung dyipni niya (na sa panahong ito, may sarili atang drayber kasi wala na, humarurot na, labo), tas magbayad daw ako kahit singkwenta pesos, tas sabi ko, aakyat akong New Dorm ulit dahil hindi naman talaga ako bababa, malay ko bang bababa na yung dyipni niya, higit limang beses na akong pumara, hindi ninyo narinig, tas magbayad daw ako kahit singkwenta pesos, sabi ng maputlang drayber na nakakura, magbayad daw ako, singkwenta pesos daw, ganito ang eksena hanggang sumuot ako sa mga lusutan, at siyang humahabol sa akin, kahit naglalakad lamang siya inaabutan niya ako, ganito ang eksena, hapung-hapo ako, walang paglagyan ng hingal, natatanaw ko na ang New Dorm kung nasaan si Regine hanggang, nakakainis, oo, nakakainis, magising ako mula sa isang masamang bangungot kung saan nabitbit ko ang hilakbot, ang hapo at ang hingal hanggang sa pagkamulat sa katotohanang pinapasok maging ang panaginip ng krisis sa langis at badtrip sa road rage.

***

[screencap mula sa "Man Overboard" music vid ng Puscifer]

*Ibabahagi ko na rin ang soundtrip kong masarap kagabi, ha, baka gawin ko nang soundtrack ito ng buong 2012 sa maraming pagkakataon - Conditions of My Parole Puscifer - Opus Eponymus Ghost - Unearthing Alan Moore - Animals as Leaders Animals as Leaders - 7th Symphony Apocalyptica - Heligoland Massive Attack - Early Plague Years Thinking Plague - Heritage Opeth - Catch 33 Meshuggah - Disco Volante Mr. Bungle - Amputechture The Mars Volta - Machine Dreams Little Dragon - Album of the Year Faith No More - Let England Shake PJ Harvey - Trout Mask Replica Captain Beefheart - Sorry, hindi ko mahanap ang mga lokal musik shit na luma, malamang, wala na akong balita sa bago, sa top ng aking head, The Late Isabel, Brain Salad, Fuseboxx, Skychurch, Kadangyan, Pinikpikan, Kapatid, Greyhoundz, Queso, The Wuds. At, sumakto ata sa "Last Living Rose" ni PJ Harvey ang pagpatak ng alas doseng hatinggabi ng 2012. Hayun. Ayus.

Sunday, January 1, 2012

Litanya ng Matandang Ulupong

Sa inisyal, naisip kong gumawa ng the usual Bagong Taon post, reminiscing 2011. Pero, naisip ko, huwag na lang. Proprosepoetry attempt na lang ako, in Filipino. O prose na lang pero fiction, sakaling matatayang kulang ito sa pagiging poetic. Basta ayoko ng nonfiction. May inayos naman na akong lihim na blog para sa mga ganoon. Tas nanonfiction ako pero kaunti lang, yung nairehistro ko na rin sa facebook, and, I quote

"in sum, ang gusto ko lang naman irehistrong mga leksyon at realizationg pansarili ay ang tatlong ito: 1.) 2011 is the best teacher, kasi gago at kupal, to the point na gusto mo na lang siyang krowbarin at lumpuhin at ito, naghihingalo na ampota. 2.) madalas, wala kang maaasahan sa mga inaasahan mo at ang kind words e hindi magmumula sa mga inaakala mong pagmumulan nito; at 3.) hindi lang paghingi ng tawad at pagpapaabot ng pasasalamat ang kailangan kong matutunan--pati yung pageexpress nito, gaano man ka-dramashit. eto, papraktisin ko na: salamat sa kanilang mga naging katuwang at patawad sa kanilang mga napakyu ko noong 2011. no thanks and no apologies to you, IPBK. New Year's Revolution ko ay pagpapaigting sa pakikiisa sa pagpapabagsak sa inyo, guise. ♥ "

Apir. Prompt itong susunod. Burador as usual. Game.

Natatanaw ko pa sa kabilang dako ang nakaraang panahon. Ilang kaliskis ko ang nalagas sa pagtatangka kong lingkisin ang mga asno at tupang kailangan sagpangin upang maging sakrispisyo, sa ayaw man nila o gusto. Nasa rurok ng Zion ang mga tupa, may guya sa kaliwa yaong dating mga kambing, may asno sa kanan yaong dating mga kalabaw, kung hindi kabayo. Ang mga nanatiling hindi nagtataksil ay nanatili sa aking bisig at naging mga baphomet at mga tikbalang, mga hayop na nagkaroon

ng wangis, ng talino, ng puso ng tao ngunit nananatili ang bahid ng bangis ng mga isinumpang mga hayop upang maipagtanggaol ang sarili. Natatanaw ko pa sa kabilang dako ang nakaraang trono ng kapangyarihan kung saan nakadekwatro ang mga halimaw na nakabihis tupa, kaya nagmimistulang tupa. Suot nila ang kanilang mga nalinlang, ang mga naakit ng luntian nilang mga damuhan, ang mga nalansi ng pangako ng mga panaginip ng kaunlaran, ang mga tupang walang muwang na hinabi upang maging barong ng mga asong ulul at mga musang at mga papel na tigreng

unang tutupukin ng isusuka nating apoy, ang apoy na marapat humalik muna sa mga tupang mangmang, ang apoy na walang ibang magagawa kundi idamay ang nagtatanggol sa mga asong ulul, sa mga musang at sa mga tigreng papel, mga hayop na wala namang sapat na lakas ngunit tuso at gagawin ang lahat para mapanatili ang kanilang mga sariling lasing at bangag sa kapangyarihan. Naglalaho na ang kabilang dako at nalulunod sa usok at hamog at labi ng mga tingga, ng mga punglo, ng mga paputok kaya nilingon ko ang kabila ng kabilang dako at natanaw

ang iba't ibang hinaharap kung saan iba't ibang mukha ang may kani-kaniyang ginagampanang papel, iba't ibang tigreng papel ang dumarami ang lahi, ang nagiging bato, ang nagiging bakal, ang nagiging kambing, ang nagiging tikbalang, ang nagiging kapwa ulupong, ang nagiging kaliskis ng mga nabanggit na halimaw, ang nagiging mga tumor sa kung saan-saang bahagi ng nasabing mga hayop, ang nagiging diablo para sa iba't ibang paksyong nakadepende sa kani-kaniyang lente, ito ang nagbabadyang pagkagunaw upang ipanganak ang panibagong daigdig na siya rin nating gugunawin, walang katiyakan

maliban sa pagiging ganap ng walang hanggang hiyaw ng mga tagumpay at hikbi ng mga pagkawasak, paghalakhak sa bangkay ng mga kaaway at pagtangis sa mga sumakabilang mahal sa buhay, at lalo itong tiyak sa limitado nating sandali, ang oras kung kailan tayo pinakamabangis at pinakamalakas at pinakamarangal at pinakamakapangyarihan. Tayo na, mga matatandang ulupong! Humayo, magpakarami,

wasakin ang lahat, pandayin ang bawat pulgada ng panahon at espasyo tangan ang ating mga kukong lasing sa dugo, ang angil ng mga pangil nating uhaw sa kaluluwa at ang ating mga isusukang apoy na hayok sa paghahasik ng abo at kamatayan, pandayin ang lahat hanggang maging sandata ang mga ito upang gamitin laban sa atin, hanggang sa pagwawakas ng ating paghahari, hanggang sa pagbibigay-daan sa mga panibagong mamumunong babangon mula sa ating mga bangkay.

Let the drama shit commence: Salamat sa pagbisita. At, isa sa new year's resolution ko e huwag nang magpost sa social networking sites. Uunti-untiin ko ito. Ngayon, sa twitter na lang ako magsheshare since kakaunti ang tao doon. Dahil pakiramdam ko talaga e nagdaragdag lang akong clutter sa feed. Dumaan na lang dito sa carcosite yung mga interesado. Tas, yun nga, sana masolusyonan ng lihim na blog ang tangkang gawing as professional as possible itong munting pa-official kong espasyo sa pook-sapot!

Apir! Umabot sa 9k ang hits bago ang apokaliptik year, tengks, Camila, ha! Mag-iisang taon na pala ang carcosite sa Pebrero! Oo, isang taon, yung 2010 posts e imported from old blog. Manigong bagong taon!

PS! Ewan ko, mas gusto ko ang tunog ng "matandang ulupong" kaysa "dragon." Para kasing "lost cause" o "dead ideology" ang dating. PPS pa pala! Salamat sa mga nagpaabot ng appreciation o pagtangkilik sa mga shit ko, naappreciate ko kayo, salamat! Kahit mabibilang kayo sa daliri! At, sa totoo lang, hindi ko inasahan ang mga pagkausap at pagpapaabot ninyo!

Saturday, December 31, 2011

Pre-Bagong Taon Re-Post

Banta: puro ito tungkol sa akin, pasensya na. Reminiscing shit. Yung naka-blockquote, pagbabalik-tanaw yun sa 2009, pagwewelcome sa 2010. Yung komentaryo, pagkukumpara sa katatapos lang na 2011, kasi--

Wala pala akong post para sa new year noong iwewelcome ang 2011 at magpapaalam sa 2010. So, wala akong pagbabalik-tanaw sa 2010 blog entry. Naalala ko na kung bakit, hindi ko lang maibahagi pero bukas siguro, isasama ko. Ang naispatan ko, na ayoko i-link sa lumang blog kaya ni-re-post ko na lang ay:

" "Repleksyon sa Petsang Palindrome" noong 01022010

Medyo yan ang pamagat. Namiss ko tuloy magsulat nang conversational.

"Napressure na akong gumawa ng blog entry na pang-bagong taon, dahil sa nakakaaliw na petsang palindrome, salamat (sa anak ni) FR. Napressure, bagamat ilang pulgada na lang, at nasa kalahati pa lamang ako ng tinatapos na nobela. Ang tanging academic responsibility na hindi ko matapos-tapos dahil sa internal at eksternal na mga pang-aabala."

Hanggang IYAS workshop, bitbit ko itong tisis, nagkukumahog. Hanggang ngayon, work-in-progress itong kasabay ng santambak na works-in-progress na sana magprogress (mukha naman dahil may katuwang) at pipiliting bigyang-progress sa parating na taon bago mawasak ang mundo.

"Mapangwasak ng buhay ang taong 2009. Hindi ko malilimutan ang taon ng aking debut at ang pinaka-dabest na regalong natanggap ko, mula sa kaibigan ninyong bespren na SAY-ACT ang palayaw. Eleksyon noon. Walong estudyante ang pinangalanang komunista / terorista ng grupong gumagamit ng bangkay na taktika. Oldskul military tactic, ika nga namin sa mga room-to-room discussion. Natakot saglit. Natakot na natawa na hindi makapaniwala, dahil naihanay sa mga kilalang tibak, bagamat behind the scenes ang trip at nakasanayan kong pagkilos. Ang isang tulad kong ni hindi marunong magsalita nang diretso kapag nasa harap ng maraming tao, lalo na't tangan ang sandatang megaphone. Ang hindi ko malilimutang punto ng SAY-ACT na pinaparatang sa amin: "They act like normal students and denu their evil affiliations." Napakapanalo. Short fiction ang dating."

Nauulit na naman ata ito ngayon. Mainit na naman ang usaping iyan sa elbi.

"Ang reklamo ng ilang mga estudyante laban sa USC 07-08 at 08-09 na nagluwal ng desisyon ng Student Disciplinary Tribunal na suspindihin kami, nitong taon rin lang naganap. May ilan pang nangyari. Ang pagkaudlot ng graduation ko ng first sem, dahil nakialam si Chancy sa EIC selection process at ang inyong lingkod ang inappoint. At inupakan pa rin ng represyon sa pamamagitan ng hindi pagkolekta ng student fund ng UPLB Perspective. Binanatan din naman namin pabalik ang admin. Nakapaglabas ng tatlong special issue dahil sa suporta ng masang estudyante. At isang regular sized issue, sa dagdag na suporta ng mga alumni. Ang ganti nila? Ayun na. Suspension. Nawa'y umubra ang apila. Huwag kalimutan ang tatlondaang estudyanteng nanawagan ng pagpapatalsik kay Lt. Colonel Vivian Gonzales."

At ngayon, may manhunt sa berdugong wala naman palang yagbols.

"Mapangwasak, in the literal sense din ang 2009. Nagmarka si Ondoy, hindi lang sa kolektibong gunita ng bayan. Maging sa konkretong ari-arian ng mamamayan. Mga ganitong pagkakataon ang ginagamit ng mga reaksyunaryo para magpakalat ng malisya at panlilinlang na hindi naman gumana, dahil sa di-matawarang kamangmangan ng SAY-ACT, sa porma at nilalaman. Hindi na ako magpapalawig sa Ampatuan Massacre at ang inutil na reaksyon dito ng pamahalaan: Martial Law. At magpapatuloy ang literal na pangwawasak, bukod sa paninirang puri, kung mapapadalas ang pagtambay ng mga militar na naka-uniporme sa kampus."

At ngayon, kakadaan lamang ni Sendong. Tas--

"Ililista ko na lamang ang mga naaalala kong naganap noong nakaraan, bagamat sadyang mapurol ang memorya ko:"

Okay.

0. Naging bandwagoner ako, sa pamamagitan ng paggawa ng Facebook account.

Ngayon, may twitter pa ako. Juskogad. May tumblr, di nauupdate.

1. Una ko atang Lakbayan. At CEGP national convention.

Naki-campout at naki-strike naman ako this year.

2. Ilang waiting shed payong ang nawalay sa akin, nang hindi ko naman kasalanan. Nawalan rin ako ng maraming gamit tulad ng godlike cloak, haggard tickler, pera, at marami pang sana hindi ko maalalang naiwala ko. (Lately, graduation. With.. alam mo na. Wag na. Sikret.)

At wala na akong payong na katumbas ng crowbar.

3. Umepal ako sa tatlong art exhibit: Opus Elbi ng UP Painters' Club, Fact Sheet ng UPLB Zoomout Multimedia Collective, Talentados ng UP Photographers' Society.

Sa angkor wat ako naka-epal this time.

4. Naging arthrob, na pauso ng isang subject ng Comm Arts (yii. Salamat.), at nakapagshadowplay muli. (Tama ba? 2009 ang Arthrob, diba?) Gumawa ng backdrop, kasama ng KarMa Kolektib.

Wala akong komento dito. :L Ay, HU ART DAW Shakespeare icon na lang.

5. Nagdirek ng Martin Fierro at nagwagi ng 2nd place sa Epic battles ng Spanish I. May shadowplay din dito. At kami ang pinaka walang nagastos, kung ibabatay sa props at spectacle (Nadine, ang shirt natin? haha)

Naka one-minuter public service announcement naman kami, stopmotion.

6. Nagdisenyo din ng mga bagay na pangSakbayan. At natuto ng maraming bagay, sa proseso.

Naglelayout pa rin naman ako at gumuguhit. Ata. At, tiyak, natututo.

7. Napasaakin si Gehenna (ang laptop na puyat lagi).

Matagal na pala ang pinagsamahan namin.

8. Nakapaglabas muli, bagamat hindi pa rin regular, ng mga komiks ang KarMa Kolektib.

So far, may dalawang komix release. Collaborative pareho. "Ang Sandatahang Banga" [1][2] w Jona at Grekka at "Fragments: In Which We Are--" [1][2] w Alyza.

9. Umattend ng Philippine PEN Annual Conference at nakita sina F. Sionil Jose and Company. Nagpa-autograph na rin kay Bien Lumbera.

Haha. Kay RT at JCR ata ako nagpapirma this year.

10. Nagbasa ng kung anu-ano. Nakinig ng kung anu-ano. Nagdownload ng kung anu-ano. Nanuod ng kung anu-ano. Medyo natuto. Nakilala ka. Ikaw nga. (Yak, biglang drama)

See "Shards" posts. Tinatamad ako mag-link.

"Nanaginip ng kung anu-ano. Nakalimot ng kung anu-ano. Nanaginip ng kung anu-ano. Binangungot ng kung anu-ano. Nanahimik. Nag-ingay. Nagmuni-muni kung mananahimik o patuloy mag-iingay. At mag-iingay."

See "Reverences" posts. Tinatamad ako mag-link. Tas btw, may FB timeline pa. Na ampanget lang, pero eventually, babandwagon rin naman ako tulad mo, no choice. At ayun. Naulit lang ang ilang bagay, iba nga lang ang mukha. At, iba ang mga kasama. Hayun. Bukas na ipagpatuloy ang drama nostalgia shit na ito. Sabog na post, tutal, putukan naman mamaya. Yes, sa labas dapat, of course, wag sa loob, para di madisgrasya, yang joke na yan, parati na lang.

Friday, December 30, 2011

Ang mga Tulay (Rimbaud)

Burador, as usual, pauunlarin balang araw. Sakit mo sa ulo, Arthur:

Ang mga Tulay
ni Rimbaud, salin ni Acuña

Abuhing kalangitan ng mga bubog. Isang kakatwang disenyo ng mga tulay, tuwid ngayon, baluktot ngayon, samantalang pabulusok ang iba sa pahilig na mga anggulo upang katagpuin ang huli, at inuulit ng mga padrong ito ang kanilang mga sarili sa iba pang pakiwal-kiwal ng kanal na natatapunan ng liwanag, ngunit lubos ang haba at kawalan ng bigat ng lahat hanggang sa puntong lumubog at umurong ang mga pampang, na pinabibigatan ng mga simboryo. Ang ilan sa mga tulay na ito ay balot sa barungbarong. Ang iba ay mayroong mga poste ng layag, mga sagisag, mga mahihinang pananggalang. Nagsasala-salabat at naglalaho ang mabababang mga bagting; bumabangon ang mga lubid mula sa mga baybay. Matutukoy mo ang pulang abrigo, ang ibang damit marahil at ang mga kagamitan ng musikero. Hindi ba iyon ang mga sikat na pagsasahimpapawid sa radyo, mga sandali mula sa mga dakilang konsiyerto, mga labi ng mga himnong bayan? Kulay abo at asul ang tubig, sinlawak ng bisig ng dagat.

Nilalansag ang komedyang ito ng isang puting sinag na dumadausdos mula sa kaitaasan.

Nasa ibaba ang orihinal na teksto. BTW, di ko pa rin alam mag-indent, kinginang yan. At ayun, as usual, parang pagtataksil sa may-akda. Hirap kasi, yung "airs" ay hindi naman pwedeng simpleng "hangin" o "ere" o pwede bang "pagsasa-ere"? Ugh. Sakit sa ulo. Sana lang matapos ko na yung iba pang gagawing hindi magawa sa di malamang dahilan, o baka alam ko ang dahilan ayoko lang aminin, hay, pakalungkot, di bale, aasa at paninindigan ko na lang ang sumpa at banta at biyaya at anuman ng susunod na taon--taon naming mga matatandang ulupong, taon na diumano e magugunaw ang daigdig. Daigdig kaya nino? Abangan. Anyway, ito na yung teksto ni Rimbaud, dami ko na namang pasubaling shit. Salamat muli sa pagbisita. Sisimulan ko nang manahimik. Wateber da fuck that means.

The Bridges
(Illuminations XIV: Les Ponts)

Grey skies of crystal. A bizarre design of bridges, now straight, now curved, and others descending in oblique angles to meet the former, and these patterns repeating themselves in other well-lit windings of canal, but all so long and weightless that the shores, weighted with domes, sink and contract. Some of these bridges are still covered with hovels. Others bear masts, signals, frail parapets. Minor chords interlace, and fade; ropes rise from the banks. You distinguish a red coat, other clothes perhaps and musical instruments. Are those popular airs, snatches from noble concerts, the remains of public anthems? The water is grey and blue, wide as an arm of the sea.

A white ray, falling from on high, annihilates this comedy.

Apir.

Thursday, December 29, 2011

Pandora's Boxes [xii]: Unearthed angry freshman

I am still in the process of cooking something up for this initiative of sharing one's New Year's Revolutions, and I would like to share this pre-New Year blog entry. Today, I had this illusion of cleaning up my drawer and my room, which came with the delusion that I did make a significant change in the physical appearance of my room and among the things I unearthed are:

1. Letter to Art Bell--a class exercise. Forgot the subject.
2. Parapharnalia from ex-girlfriends
3. Tickets to theater productions
4. Coins / Cash--except my UP centennial 100php
5. College Admission results from UP & UST
6. Ancient karMa Kolektib parapharnalia
7. Amputated gundam body parts
8. A candle--probably used after "Finals"
9. Draft of one of my oldest poem, "Maharet"
10. Silly olde notebooks--from HS to college

Now, the first one is what I would like to share--and transcribe as it is handwritten. And, no, I did not edit those grammatical lapses and dangling motherfvckers, so, no, you may not exert grammar fascism against my freshman self but if you really had the urge, no one's stopping you. At the risk of sounding like a dickhole, I got a 1.0 for this, by the way. Maybe my professor's being generous back then. Unfortunately, the date is not written on this olde olde yellow pad paper, but since my handwriting is still readable, I can safely assume that I was probably too young back then. Basta at least five years ago.

Dearest Mister Art Bell,

I am one of the people that made you puke. I am a Filipino. Having read your interesting and highly intellectual article--which is, by the way, very academic, concise and objective--about our being Asian makes me want to answer and step up to your high level of intellectual capacity and heart-warming passion towards other people. I will now attempt to address your scholarly and theoretically founded assertions and accusations with my inferior insights.

The "trashy' qualities of Filipinos and Filipino Americans that you enumerated throughout the article are not hasty generalizations & not fallacious at all. The truth values of your dependent and independent variables in your academic article proves how trashy Filipinos are. The term, the heavy-laden and objective term "trashy", that appeared several times in your article is well-defined and not abstract at all.

Putting sarcasm aside, if your open mind managed to notice, I believe you are not in the position credible enough to criticize and theorize about certain cultures you are neither, in the first place, part of, nor familiar with. I would also like to contribute the knowledge that the fluorescent lamp, the videoke and the hydropowered cars are invented by Filipino scientists. Such breakthroughs in science & technology are significant contributions of Filipinos to the world. You could have missed those facts during your field work and research that you conducted before writing your critical analysis of Filipino culture.

In case you have no clue about power relations, I would like to tell you that propagation of such information is eco-political. Japan, as seen during World War II, is one of the prominent world powers, i.e. characterized by its being imperialistic. The aforementioned innovations and other ideas that could have come from any third world country is, more often than not, not supported by their local government. With these in mind, influences of imperialist powers by acquiring the intellectual property rights (tl;dr)

Tinamad na ko. There. Signed it, by the way. Fvck these idle days. Let's just end by admitting that I don't know if that contributed anything significant to your life, but I know sharing this letter did not contribute anything to the betterment of my messy room. Good day.

Wednesday, December 28, 2011

Ilang Bagay Ang Aking Lilinawin (Salin - Neruda)

Burador, pauunlarin balang araw, mas adaptasyon kaysa salin, as usual.

Ilang Bagay Ang Aking Lilinawin
ni Neruda [text], salin ni Acuña

Inyong itatanong: at nasaan ang mga waling-waling?
at ang mga metapisikang amapola ang talulot?
at ang ambong itinitilamsik
ang kanyang mga kataga at bumubutas sa kanilang mga tigib
sa mga siwang at mga kalapati?
Ibabahagi ko sa inyo ang lahat ng ulat.

Sa laylayan ng lungsod ako nanirahan,
isang barung-barong sa Maynila, may mga batingaw,
at mga orasan, at mga puno.

Mula doon matatanaw mo
ang tigang na mukha ng Intramuros:
isang dagat ng katad.
Binansagan ang tahanan ko bilang
pamamahay ng mga bulaklak, dahil sa bawat awang
sumasambulat ang poinsettia: Dati itong
isang magandang tahanang
may mga tuta at mga bata.
Naalala mo, Jose?
Eh, Andres? Marcelo, naaalala mo bang
mula sa ilalim ng lupa
ang aking batalan kung saan
nilunod ng liwanag ng Hunyo ang mga bulaklak sa bibig mo?
Kapatid, aking kapatid!
Ang lahat ng
maingay at malakas ang tinig, ang alat ng kalakal,
ang tambak ng sumisikdong pandesal,
ang puwesto ko sa bangketa ng Recto kasama ng rebultong
tulad ng hapung-hapong dildilan ng tinta sa alimpuyo ng palos:
langis na nanalaytay sa mga sagwan,
isang tusong pagsalikop
ng mga paa't mga kamay na kumukubkob sa lansangan,
metro-metro, litro-litro, ang matalim
na panukat ng buhay,
sinalansang mga isda,
ang hilatsa ng bubong sa malamig na araw kung saan
pumapalya ang pulad ng panahon,
ang lantay, di mapakaling garing ng patatas,
alon sa alon ng mga kamatis na dumadagundong sa dagat.

At isang umaga lahat ng nagniningas,
isang umaga ang mga apuyan
ay lumundag palabas sa lupa
at nilantakan ang sangkatauhan --
at magmula noon sa alab,
pulbura magmula noon,
at magmula noon sa dugo.
De-eroplang mga bandido at mga moro,
mga bandido at singsing at mga prinsesa,
mga bandido at mga prayleng itim na nagwiwisik ng pagpapalang
tumatagos sa alapaap upang paslangin ang mga yagit
at ang dugo ng mga yagit ay dumadaloy sa lansangan
nang walang angal, tulad ng dugo ng mga yagit.

Ang mga asong ulol na kamumuhian ng mga asong ulol,
mga hiyas na titikman at isusuka ng mga tigang na dilang-baka,
mga ulupong na kasusuklaman ng mga ulupong!

Harap-harapang kasama ka, natunghayan ko ang dugo
ng Pilipinas na bumabangong tila along
lulunod sa iyo sa isang daluyong
ng kahambugan at mga balisong.

Mapagkanulong
mga heneral:
tignan ang giniba kong tahanan,
pagmasdan ang abang Pilipinas
mula sa mga bahay dumadaloy ang nagniningas na bakal
imbis na mga bulaklak,
mula sa bawat sisidlan ng Pilipinas
sumusulpot ang Pilipinas
at sa bawat bangkay ng musmos ay bayonetang may mga mata,
at sa bawat krimen isinisilang ang mga bala,
na siyang makatatagpo balang araw
sa pinupuntirya ng inyong mga puso.

At inyong itatanong: bakit ang kanyang panulaa'y hindi
naglulunggati ng mga pangarap at mga halaman
at mga dakilang bulkan ng lupa niyang tinubuan?

Lumapit at pagmasdan ang dugo sa lansangan.
Lumapit at pagmasdan
Ang dugo sa lansangan.
Lumapit at pagmasdan ang dugo
Sa lansangan!

Dalawang Salin ng Blake

Burador, as usual.

Awit
ni Blake [text], salin ni Acuña

Ang mga sutla ko't magandang suot,
Ang mga ngiti ko't ereng matamlay,
Ay tinulak palayo ng pag-ibig;
At mapanglaw na sumandig ang Kawalang-Pagasang
Nagdala sa akin ng daong dekorasyon sa puntod;
Yaong hantungan ng wagas na nag-ibigan.

Singrikit ng langit ang mukha niya
Tuwing sumisibol ang mga buko ng bulaklak;
O bakit hindi sa kanya hinandog
Siyang may pusong sinlamig ng yelo?
Ang dibdib niya'y sambahang musuleyo ng pag-ibig,
Kung saan napapadpad ang mga manlalakbay.

Dalhan mo ako ng isang palakol at pala,
Dalhan mo ako ng pambalot ng patay;
Kapag handa na ang aking puntod,
Hayaang humagupit ang bugso at bagyo:
Hihimlay akong sinlamig ng putik.
Lumilipas ang wagas na pag-ibig.


Puno ng Lason
ni Blake [text], salin ni Acuña

Galit ako sa aking kaibigan:
Ipinabatid ko ang poot ko, poot ko'y naglaho.
Galit ako sa aking katunggali:
Hindi ko ipinabatid, poot ko'y yumabong.

At diniligan ko ito ng hilakbot,
At ng pagtangis sa gabi at umaga;
At ibinilad ko ito sa ngiti,
At sa banayad at talipandas na gayuma.

At araw-gabi itong lumago,
Hanggang magbunga ng manggang hinog.
Nakita ng aking katunggali ang kinang nito,
At napagtanto niyang ito'y sa akin.

At nandambong sa aking hardin
Nang ikubli ng gabi ang tukod;
Kinaumagahan nagalak akong makita
Ang katunggaling nakahandusay sa lilim ng puno.

Some other streets within the City as of 11.11.11.11.11

bi cycle : [i] [ii] [iii] buwan ng wika prompts : [001] [002] [003] [004] [005] [006] [007] [008] [009] [010] [011] [012] [013] [014] [015] [016] [017] [018] [019] [020] [021] [022] [023] [024] [025] [026] [027] [028] [x] [029] [030] [031] carcosite news net : [x] [x] [x] [x] [x] nausea : [001] [002] pandora's boxes : [i] [ii] [iii] [iv] [v] [vi] [vii] [viii] [ix] [x] [xi] qbccc : [x] [x] [x] [x] [x] [x] [x] reverence : [i] [ii] [001] [002] [003] [004] [005] [006] [007] [008] [009] [010] [011] [012] [013] [014] [015] [016] [017] [018] [019] [020] [021] [022] [023] [024] [025] [026] [027] [028] [029] [030] [031] << samhain countdown | shards : [i] [ii] [iii] [iv] [v] [vi] spectacles : [i] [ii] [iii] [iv] [v] [vi] [vii] [viii]